Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Tutmaz dı bir zamanlar
Kırık dal gibi ellerim
Acı çekerdi kara gecede
Ay çıplak bir yosma olur
Salınırdı kış ortasında

Tenin Tenime Deydiğinde

Yüzünü yüzüme döndüğünde
Kutupta buzlar erirdi
Albahar menekşe gözlüm
Umut mıh gibi saplı

Unutursam adını anmazsam bir daha
Ulaşmazsa şiirlerim okuyucusuna
Bilinsinler ki ben ölmüşüm
İşte ozaman
Varın siz selam edin akçakışlaya

Tam Zamanı

Bu sürgüne son vermenin zamanı geldi
Ben tutkunum Zalım
En koyu sevdanın sözcüğüyüm
Gözlerinin içine bakıp

Yüzüm kayıp etti gözlerimi
Çukura düşmüş ceylan misali
Çıkmak istesemde çıkamıyorum
Kaşlar olmuş kirpiğe bela
Yanaklar salkım söğüt sallanır

Bir bedende sıkışmış can gibiyim
Tek hücreli odada yaşıyorum sanki
Göçmen duygular besliyorum
Gitmesi zorda olsa bu şehirden
Yakınlık duyduğum kuytularda
Bedevileşiyor yüreğim

Yol kenarında durmuş dorukların da
Küme küme bulutları seyir ediyorum
Aylardan mart birazda üşüyorum
Vurunca güneş saçlarıma
Yazdan önce baharı özlüyorum
Elimi uzatsam tutacak gibi

Şu sonbahar sarıları
Sona yaklaşıyor gibi
Nar çiçeği umutlarımız
Yeşildi aldı alnımız aktı
Kara düşler aydınlıktı

Gel hele otur anlatayım derdimi
Sizin oralarda kar buz eridi mi
Özledim kimsesiz ihtiyar nineyi
Taş vurup kafa kıranlara sustum

Suyu Berrak Akar

Sessiz akşamın soluk ışığında
Göğün mavisi toprağın kokusu
Gölgenin yuttuğu karanlıkta
Yamaçlara yaslanır Akçakışla