Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Dörtnala koşan bulutlar
Geçiyor kıvılcım saçarak
Ateşi canımda alevlendi
Kor ateş olup sen yakmadın

Güneş doğudan değil de, kederden doğuyor artık,
Düğümlenmişiz yollara, menziller bize çok uzak.
Bütün kaldırımları yorulmuş bu koca şehirlerin,
Yüreğimiz; paslı bir tel örgünün ortasında tutsak,
Boğuluyoruz her şafak, kendi içimizin bulanık sularında.

Çocukça düşler kurardım
Topraktı havaydı suydu aradığım o
Özgürlüğe özgürce koşan çocuktu
Gülüşü dağ yeli yaprak dökümü
Doruklar çırılçıplak gazel şimdi
Artık harmanlanmıyor harman yerin de

Sen sağanakların baharı
Sevdim seni ölesiye
Sardım damarımda ki kana
Bir kere
Nakışladım adını aklıma

Yok yok sana olan bu hasretim
Şarkıyla türküyle geçecek gibi
Hiç değil kalbimde ki bu sızı

O bir çocuktu
Kendini tanıdığında
Bir yürek yükü rüzgardı
Estiği zaman
Estiği zaman doruklar da

Tanrı bağışladı derken vurmuş tokatını
Ayrılığın yanıbaşına çöküp kalmışım
Ver yansın edip gelmişine geçmişine
Bir kaç kadeh atıp soramadım

Hacı Bayram Veli / manevi tadın,
Tarihin kalbinde / yazılı adın.
Eski Ankara’da / kaldı muradım,
Vazgeçilmez sevdamsın sen Ankara.

Ergenekon dar geldi, demir dağı erittik,
Gök yeleli bir izde, biz bu yolu yürüttük.
Töremizi yaşatıp, vatanı can bildik de,
Şu mukaddes toprağı, sevda ile bürüttük.

Sürmeli’nin yanık sesi derinden,
Oynatır insanı sanki yerinden.
Bir vefa fışkırır her bir yerinden,
Bozok Yaylası’nın sönmez narıdır,
Yozgat, yiğitlerin harman yeridir.