Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Hem Öksüz Hem Yetim

Bu senin kaçıncı yılın oldu baba
Doğru dürüst sarılamadım anama
Ne zaman çıksam başın yaylaya
Hatıranla kendimi avuturum baba

Bakışı duru su gülüşü pınar
Endamı deniz nefesi yar
Alnı ak başı dik (gözleri
Ah o gözleri içme dolan
Masum bir fırtına. bir esinti
Gönül bağında serinlediğim

Olurda bir gün dönersem sana
Sağ salim bulursa dağlarında
Yaz sarmaşıkları gibi uçurumda
Sarılınca kollarımız susacağız
Konuşmadan sabahlara kadar

Kurumuş bir ağaç gibisin
Kökü toprakta çakılmış
Gövdesi kof içi boş
Dalları meyvesiz kuru
Suya hasret mevsim gibi

Şafak vakti buruk bir tat
Hırçın ağacın kuru dalları
Bazen gecenin koynunda
Ufkuma düşmeyen yıldızlar
Ufacık bir nokta gibi

Yalancı aşklar vurdu beni,
Yaşamın ıskaladığı her sefer
Bir ıslak bakıştı yüreğime akan
Kurumaya yüz tuttu belki de
Kül rengi boş ümitler
Şimdi sızlıyor

Büyük kelime bilmem süslü laf etmem
Benim aşkım en sade haliyle burada
Sen yanımdayken kahvemin tadı değişir
Yağmur sesi bile daha huzurlu akar

Şimdi kahretsin ellerimde başım
Konuşuyorum kendi kendime
Hangi dağın ceylanısın bilmem

Şiirin dili aşktır aşk
Bir avuç kış güneşiydi
Yüreğimde sevgin çoğaltıp
Sıcak sıcak serpildiğin de
Gözlerim buharlı cama benzerdi

Avuçlarında tuttuğun umudu
Savurma kar taneleri gibi
Hecelere bölme her birini
Bu gün sana misafirim
Ahlayıp vahlama
Aşk başımın üstünde duman