Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Ankara’nın ayazı camlara vurduğu an,
Bir sızı başlar içimizde; adı koca bir vatan.
Derneğin eşiğinde silkinir omuzdan gurbet,
İçeride buram buram tüter kadim bir hasret.

Gece kasrası gözlerin
Bana uzak başın yayla
Kar boran fırtına
Eksiksilmez yazında kışında

Bulutlar küme küme rüzgar serin
Yıldızlar darmadağın esme esmerim
Zifri kara gecelerde ben
Yolsuz yordamsız yorgun
Şu gurbet ellerinde

Kökünden koparılmış bir gül gibi
İçime düşüyorsun
Nar içi dudaklarda bir tebessüm
Yağmur yüklü bulutlar göçüyor

Yayla çiçeğidir yüzümde çizikler
Adın çivi gibi çakılmış aklımda
Büyüdükçe büyüyor özlemlerim
Dağladı yüreğimi yaktığın ateş

Dönerse yüreğin ateş parçasına
Dalar gidersen yıllar yılına
Dilin sustuğu gözün konuştuğu
Uyanırsa içinde ki sevda ateşi
Pencerenden bak göreceksin beni

Hangi Şehirdesin Unuttum

Merak etmiyorum seni gittin gideli
Lanette etmiyorum
Hangi şehirde sabahlıyorsun deyi
Umurumda bile değil

Kızıl gonca ilk bahar akşamı
Bölüş yalnızlığına beni
Esmer başaklar gibi büyüt
Anlıdan öpen sabah güneşi
Saçlarını okşayan düş yeli

Yıllardan hangi yıldı sana gelişim
Sabahın ilk ışığı serilmeden yere
Hangi mahallede düşmüştün kaderime
Az çaba harcamdık bizbiz olalım diye
Unutulmaz tarihin hangi kitabın

Hani senin beylerin ağaların
Bir dürüme bir gün çalışanın
Hani eski misafir sever yanın
Viran olmuş köy