Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Sürmeli’nin yanık sesi derinden,
Oynatır insanı sanki yerinden.
Bir vefa fışkırır her bir yerinden,
Bozok Yaylası’nın sönmez narıdır,
Yozgat, yiğitlerin harman yeridir.

Bu Gün Yine

Oyuncağı kırılmış çocuk gibiyim
Ağlasammı gülsemmi bilemiyorum
Nasıl tarif etsemki bu hüznü
Yüzümde dağ gülleri solukken

Taşkın sel suları gibi
Yaktı yıktı çıktı gitti
Kor ateşler bırakarak
Kara sayfalara yazıldı
Kanarken sol yanımız
Ilık ılık aktı

Sordum seni köyün yaylasından
Daha çocukken göçtü gitti dediler
Söyleyin bana cennet pınarından
Avuç avuç su içti bulursun dediler

Tutunacak dal aradım bunca sene
Tam bir dost aradım can çeke çeke
Eğdikçe başımı gözüm oldu şelale
Yel vurdu talan oldu neden sonra

Kaşı kara yüreği yaralı yarim
Gün olur da düşersem aklına
Delik deşik kalbur gibi
Güneş soluk şavkır yüreğime
Öyle ki hükmü veren vermiş

Bir bahar geleceğim sana
Siyah beyaz
Düşlerim olacak yanımda
Salep sökeceğim kuşluk vakti
Kuzukulağı mantar toplayacağım

Varsın o dağ devrilsin
Devrilsin ki
Ezilsin altında o aşk
Varsın her gece
Yavru bir kuzu melesin

Kirliyi di elleri yüzü kara
Yarı uykulu giderken yolda
Tam düşerken uçurumdan aşa
Dikip gözlerini baktı gözlerime
Uzattım elimi tutmadı
Düşüşünü seyrettim yıllarca

Gönül defterini kapattım bugün,
Yollarına umut seremem artık.
Çözüldü içimde o kör düğüm,
Menziline geri varamam artık.