Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Sen sağanakların baharı
Sevdim seni ölesiye
Sardım damarımda ki kana
Bir kere
Nakışladım adını aklıma

Yağmur ile toprak olamadık
Rüzgar nereye biz oraya
Savrulduk yorulduk yordu
Bizi bu ayrılık
Çılgın tay gibi aşk

O bir çocuktu
Kendini tanıdığında
Bir yürek yükü rüzgardı
Estiği zaman
Estiği zaman doruklar da

Tanrı bağışladı derken vurmuş tokatını
Ayrılığın yanıbaşına çöküp kalmışım
Ver yansın edip gelmişine geçmişine
Bir kaç kadeh atıp soramadım

Bu şehirde yaşanmaz
Yosma kobra gibi
Sevdası da belası da
Bir kıvılcım yeter
Tutuşup yanmak için aşka

Ey dinmeyen acıların ana yurdu ankara
Bozkırların bitmez tükenmez çilesi
Bu akşam yemin ettim gözlerime
Gelmek için söz verdim dizlerime
Bütün duvarlarını afişle donatıp

Bu Gün Yine

Oyuncağı kırılmış çocuk gibiyim
Ağlasammı gülsemmi bilemiyorum
Nasıl tarif etsemki bu hüznü
Yüzümde dağ gülleri solukken

Taşkın sel suları gibi
Yaktı yıktı çıktı gitti
Kor ateşler bırakarak
Kara sayfalara yazıldı
Kanarken sol yanımız
Ilık ılık aktı

Sordum seni köyün yaylasından
Daha çocukken göçtü gitti dediler
Söyleyin bana cennet pınarından
Avuç avuç su içti bulursun dediler

Tutunacak dal aradım bunca sene
Tam bir dost aradım can çeke çeke
Eğdikçe başımı gözüm oldu şelale
Yel vurdu talan oldu neden sonra