Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Muğla’nın bağrında bir inci tanesi,
Gölünde saklıdır huzur efsanesi.
Sanki bir rüyadır suyunun sesi,
Gönülleri yıkayan pınardır Köyceğiz.

Ceylan Bakışlım

Hasret ağırdan ağır çöker omzuma
Gönlü sevda olsada çıkmaz yoluma
Hayalin gelir geçer gece koynuma

Kanarken sol göğsümde cevahir
Yaylar gergin sensiz dağlar
Çimlenip yeşermez sevgisiz
Bir başka gülümser gökyüzü
Selama vermez göçmen kuşlar

Şu temmuz vazgeçmiyor inadından
Yaktıkça yakıyor sönmeyen yanımı
Umudun neresine tutunsam
Elinden tutacakmış gibi oluyorum

Beni kendin de tümleyen
Cesur atmaca yürekli
Sarısı buğday saçların
Vahşi ormanlar gibi
Bırak yıldızları yağsın

Bakışın ufkumda sönmez bir ışık,
Hasretin bağrımda sızlar be babam.
Gönlüm bu dünyanın derdine alışık,
Yokluğun içimi sızlatır babam.

Çizemedim resmini Ankara
Oturdum düşündüm kara kara
Ne tutsaktım ne de özgür
Tükendim bittim çaresiz

Gece sessizliği çökünce başlıyor
Ötaçeden geçiyor sürü sürü yozlar
Bense çoban kavalından çıkan
Yanık ezgileri dinliyorum
Gökyüzü gittikçe maviye çalıyor

Benim hiç sapanım olmadı
Ne kuş vurdum
Ne birinin camını kırdım
Ama bağlarda üzüm
Bahçelerde erik yoldum

Ormanların sessizliğini sana benzettim
Sensiz geceleri oturup içtiğim
İki bardak demli çay birsi soğudu
Sonra bağırdım çağırdım karanlığa
Duyulmamış küfürler savurdum rüzgara