Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Ergenekon dar geldi, demir dağı erittik,
Gök yeleli bir izde, biz bu yolu yürüttük.
Töremizi yaşatıp, vatanı can bildik de,
Şu mukaddes toprağı, sevda ile bürüttük.

Sürmeli’nin yanık sesi derinden,
Oynatır insanı sanki yerinden.
Bir vefa fışkırır her bir yerinden,
Bozok Yaylası’nın sönmez narıdır,
Yozgat, yiğitlerin harman yeridir.

Ey dinmeyen acıların ana yurdu ankara
Bozkırların bitmez tükenmez çilesi
Bu akşam yemin ettim gözlerime
Gelmek için söz verdim dizlerime
Bütün duvarlarını afişle donatıp

Bu Gün Yine

Oyuncağı kırılmış çocuk gibiyim
Ağlasammı gülsemmi bilemiyorum
Nasıl tarif etsemki bu hüznü
Yüzümde dağ gülleri solukken

Sordum seni köyün yaylasından
Daha çocukken göçtü gitti dediler
Söyleyin bana cennet pınarından
Avuç avuç su içti bulursun dediler

Felek vurdu, aslanımı devirdi,
Baharımı kara kışa çevirdi.
Gölgesinde serinleyip gülerken,
Ecel aldı, bir meçhule savurdu.

Kaşı kara yüreği yaralı yarim
Gün olur da düşersem aklına
Delik deşik kalbur gibi
Güneş soluk şavkır yüreğime
Öyle ki hükmü veren vermiş

Bir bahar geleceğim sana
Siyah beyaz
Düşlerim olacak yanımda
Salep sökeceğim kuşluk vakti
Kuzukulağı mantar toplayacağım

Bu şehirde yaşanmaz
Yosma kobra gibi
Sevdası da belası da
Bir kıvılcım yeter
Tutuşup yanmak için aşka

Gözlerime izin düşmüş bir kere,
Hangi aynaya baksam sende durur hayalim.
Gidersen; sırrı dökülür ömrümün,
Kurur bahçemdeki o kadim çınarlar.
Ay kararır, güneş puslu bir sızma olur,