Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Gecenin karanlığına sakladım
Hasreti dağlarda
Bakışlarının eşsizliğinde buldum
Kendimi
Hayat yokuşunda inip çıkarken
Hazırlıksız yakalandım

Düğmeli den açardı gün yüzünü
Ay ağlar yıldızlar sönerdi
Millet işinde gücünde
Çocuklar seksek oynar
İp atlardı beş taş onardı

Ellerini yüreğime dokun dur
Olanca cömertliğiyle
Ay doğsun iç aranalarıma
Tut ki aşk daha onsekizinde
Sevişmeler bir bıçak gibi
Saplı dursun sol göğsümüzde

Bu nasıl yaşam kimse oralı olmuyor
Bu gönülde başınyayla çamrak kaldı
Kanatsız kuş bile yuvada durmuyor
Siz söyeyin yol gözleyen anamı kaldı

Kim kaldı ki unutulmayan
Her bir yaşam
Kuma bırakılan izler gibi
Silindiği zaman
Yaşamak mümkünmü

Hapan gediğinden göründü köyüm
Şu mezarda yatar sülalem soyum
yokmuş eli öpülecek emmi dayım
Bizim sülaleden kimse kalmamış

Gönül baharım dört mevsim
Mavinin birleştiği yerde
Her seher bir çiğ düşer
Güller açar düştüğü yerde
Ey sevdiğim anadolu
Buram buram kokan kadınım

Dilin ayrı yolun ayrı
Akortu bozuk bahceli
Düzen tutmazsın gayrı
Kazma kürek hiç tutun mu
Tozu tükürükle yuttun mu
Bilirmisin acıyı kederi

Yağlı tebeşirle yazmıştım sevdamı
Kara tahtaya okursun okunsun
Duymayan bilmeyen kalmasın diye
Süt beyaz sayfalar açmıştım
Adın adımla anılsın diye.
Mevsimin ilk karı düştüğünde

Pencere den ötaçeyi seyir ederdik
Ne kadar tatlıydı sabah uykusu
Her sabah çoban sesiyle uyanırdık
Her evde Üç beş çocuk
Bütün sokaklar çığlık dolardı
Çocukluğumuz duru bir ırmaktı