Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Duyarmış meğer kör feyzinin kulağı
Dalaslan yapıtı bahçeye villa konağı
Suyu az ama akar tek başına pınarı
Elma armut olmuş toplarken gördüm

Ne zaman sevmiştik biz
Zamanın durgun yüzünü
Kaç yüz yıl sonra çıktı
Kara kaplı defterin
İlk sayfasına yazılmıştı

Sevda çölünde tutuşup yanmış
Suya hasret bir gül gibisin
Denizlerde ışıl ışıl yakamoz
Damarıma kandır gülüşlerin
Sevmelerime yasla başını

Adın Dilimde Bir Yara İzidir

Bir şehri terk etmek kolaydır da,
Birinin içinden taşınmak...
İşte o imkansız.
Ben her gece pencereleri sıkıca kapatıyorum,

Aldığım her nefes senden uzakta
Baktım resimde yokmuşun meğer
Acısı tatlısı mısra mısra yazsakta
Ben çoktan abayı yakmışım meğer

Efendi ağa hocaların da hocasıydı
Mulla ahmet mulla hüseyin dehasıydı
Eminin habibi yılların kahyasıydı
Tütmez bacalar ateşi küle dönmüş

Tersine akan nehir gibi
Ruh yorgun gönül yorgun
Özlemler güzel vedalar özel
Karanlıga ışık tutan şafakta

Dün gece harlı ateş gibiydin
Sanki kristalleri ermiş
Sol yanın kırgın çiçek
Amansız bir sızıdan
Telleri kopmuş bir sazın

Dalında yasak bir meyve gibisin
Dokunmak isteyip dokunamadığım
Koparmak isteyip koparamadığım
Söylemeye korktuğum sırlarım
Öyle asi öyle masum saklanmış ki

Hatırlarmısın geçen yılları
Sana uzanan ince narin
Sıcak elleri
Hani sen demiştin ya
Platonik bu aşk