Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Bütün sokakları isgal edilmiş
Yıkık bir kenttir dolaştığım
Sokakları karanlık ve soğuk...
İşgalciler kol gezer
Zavallı kentin zaferi;
Kabullenmektir yenilgiyi

Unutulmayan vedalar bıraktım
Otobüs pencerelerinde
El salladım
Buseler kondurdum buğulu camlara
Acı tebessümler biriktirerek
Yanaklarımda

Ne günlerdi o başın yaylaya göçerken
Çökelekle dürüm soğuk suyunu içerken
Kalıçla yolup bazen de tırpanla biçerken
Unutmam yaylam unutmam köy seni

Defter kalem almaya paramız yoktu

Patika yolların dağ yolcusuyum
Hiçbir şey azaltmıyor artık
Yalnızlığımın serin sularını
Uçsuz bucaksız bir uçurumun
Kıyısında üşüyorum
Ey hayat çiçeğim kucakla beni

Çok yakınıma sormuşsun beni
Eski bir tanıdık diye
Çoktan unutmuştum
Hasrete yenik düşen yüreğini

Yumdukça akıtırsa gözlerin

Yalnızlığın ne demek olduğunu
Bilmek istersen eğer
Gökyüzünde yıldızlara bak
Uzat elini farkında olmadan
Uykusuz kalmayı dene
Benim için bir gece

Öyle bir anda sevmiştim ki
Uzun bir yolun sonuydu
Gözlerim kan kirazı
Yüreğim yas dolu
Boynu bükük güller gibi
Yürüdükçe uzar yolun sonu

Kaç kere yazdım
Ben bu romanı
Bütün şiirlerimde
Ayrılık vardı
Hep kendime sakladım
Gözyaşlarımı

Yarsiz durulmaz gurbet ellerde
Ahıyla vahıyla kalanın ağlasın
Seven sevdası düşmez dillerden
Akdağından esen yeller ağlasın

Hep sen mi aradın, hep sen mi sordun?
Ben de bulamadım yalan dünyada.
Menzile varmadan yolda mı durdun?
Ömrümü bir hiçe salan dünyada.