Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Soğuğa alışkın sürgün yüreğimiz
Zemheride bahardı geçmişimiz
Direncimiz gücümüz duruşumuz
Buz tutsa da hayallerimiz

İçimin çiçekleri boydan boya solgun
Kara bulut gibi göz üstü kaşların
Kurşun ağrısı gibi sol göğsünde
Ne garip ki ürkek çocuksu hevesin

Ne bir saat var şimdi ne de bir takvim
Seninle geçen her an kendi mevsiminde
Parmak izlerin kaldı unuttuğum kitabın
En sevdiğim sayfasının en derin yerinde

Başka hiç bir sevdaya düşmedim
Kendini aşkın temsilcisi sayan
Güzel kadınlar
Yargısız bir cehennem kurup
Alıp gittiler cenneti

Yarsiz durulmaz gurbet ellerde
Ahıyla vahıyla kalanın ağlasın
Seven sevdası düşmez dillerden
Akdağından esen yeller ağlasın

Hep sen mi aradın, hep sen mi sordun?
Ben de bulamadım yalan dünyada.
Menzile varmadan yolda mı durdun?
Ömrümü bir hiçe salan dünyada.

Başınyaylanın sabahına erkenden doğar
Güneş daha yamaca varmadan
Çamların arasından ince bir buğu yükselir göğe
O buğuda hem çocukluk hem gençlik kokar

Bir gün ansızın çöker akşama sessizlik
Dağların omzuna ince bir hüzün konar
Ormanın içinden geçer soluk bir rüzgâr
Sanki köyün eski bir hatırasını arar
Gizli yanları

Ne zaman köyü düşünsem
Bulutlar sancılanır
Gökyüzünde karın ağrısı
Döker sağnak bakışını
Toprağın tam alnına
Sanki bahtı karaymış

Çamın Taşa Yazdığı Şiir

Mesela; Yozgat’ın o sarı sıcağından kaçıp,
Kendini Akdağ’ın o serin, puslu nefesine bırakmaktır.
Burada rüzgâr, sadece toz taşımaz;