Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Yazmanın al oyasından
Gurbette adın düşüyor
Kahve gözlü siyah saçlı
Ardından yazılan şiirler
Bir sessiz çığlık

Yedi rengin harmanlandığı kutsal rahim, kadim toprak,
Güneşin ilk vurduğu zirve, denize düşen yaprak...
Doğuda kar sessizliği, Batıda dinmeyen uğultu,
Seninle her menzil vatan, seninle her gurbet evim.

Akdağ’ın başında duman dolanır
Dereler bulanır durulmaz gayrı
Üç yüz elli hane çöle belenir
Gidenler geriye sarılmaz gayrı

Şehitlerimiz çok hangisine yansam
Tütmez bacalarda kara duman
Pişmez ocaklarda aş anam
İstenilen bir lokma ekmek
Bir yudum suydu

Ömrümün bütün hatıralarını
Bir bir saya saya geldim
Daha görecek günlerimiz
Söylenecek sözlerimiz var
Baktım iç uçurumlarında

Ne zaman çıksam başın yaylaya
Sabah güneşi gibi
Bütün anılar serilir ayaklarıma
Basmaya kıyamam kara toprağa
Ne zaman katılsam kalabalığa

Bizler engelliyiz kusurlu değiliz
Kimimiz işitmez kimimiz görmez
Biz engelliyiz görmesekte okuruz
Duymasak ta anlar anlatırız

Sessiz terk ederken gökteki kuşlar,
Üşür elim, dinmez içimde sızı.
Camlar buruk, gri, buğu başlar,
Zamanla yarışır son nefesimiz.

Gece ayazında yaktığım közüm,
Zeytin karasında saklanan özüm.
Sazın bam telinde inleyen sözüm;
Kırıp atsan da, unutamazsın adımı...

Lavanta kokusu sarar o yeri,

Unutamıyacaksın

Mevsimler gelir gecer
Tasasız kaygısız
Ne kadar rahat aylar günler
Yağmur yüklü bulutlar