Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Gözleri kahve içimi,
Teni pak ve kar beyazı.
Saçına yıldız dökülmüş,
Yele vermiş o ayazı.

Kör olsun bu gözüm,görmez olaydım,
Gönlümü yoluna sermez olaydım.
Bu zalim sevdaya ermez olaydım,
Yaktın ciğerimi, kül ettin beni.

Yalancı bir baharmış
Gençlik denilen şey
Şimdi
Kuru ağaç gövdesi gibi
İçi boş toprağa çakılı

Zemheri ayazı çökmüş ömrüme,
İçimi ısıtacak bir tas çorba gibi özledim seni.
Hani içine sevgi katılmış,
Dumanı buram buram sadakat kokan...
Ekmek banmak isterdim o çocuk gülüşlerine.

Ölüm bile hain değil bukadar
Yıllar yılı yakmazdı bağrını
Vurup taşlara insan başını
Baba ocağı ana yurdumu

Damgasını vurmuş kara kış
Taşları buz toprağı donuk
Son cemrede düşmüş yere
Ağustos gibi Öbek öbek
Parlement mavisi sevdam

Tozlu yollarında koştum yoruldum,
Gurbetin elinde, darda duruldum.
Toprağın kokusuna, candan vuruldum;
Gönlümün sarayı, canım yatanım.

Arabaşı buğusu, tüter burnumda,

Binalar üstüne akşam tez iner,
Yorgun güneş sanki erkenden söner. 🌅
Penceremden baksam her yer yabancı,
Ne toprak tanıdık, ne rüzgâr diner.

Kumsaldaki silik izlerde aradım,
Dalgaların alıp götürdüğü adını.
Bulutlarla her gün kapını taradım,
Bulamadım o eski aşkın tadını.

Gönül bağ bağlamış, çözülmez ince,
Zamanı öğütür ömür bitince.
Bir ulu çınarmış meğer sevince,
Sökülüp gitmiyor özümden aşkın.

Dünyanın varlığı, malı yalanmış,