Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Hasret Türküsü
(Yayla Özlemi)

1. Kıta
Kulağımda çınlar yayla sesleri
Özledim baharda esen yelleri

Hasret: Uzak ve Umutlu

Mesafeler nafile, kalbim her dem nezdinde,
Hasret telve misali, acı bir tat genzimde.
İnkıta bulacak bu bekleyiş, kavuşacak ellerimiz,
Kâinat sükût edecek, konuşacak sessizliğimiz.

Dağında taşında dört mevsim
İki baharda yazında kışında
Sende akan göz yaşımda
Saklı hatırları özledim
Çamrağa varmayı

Bir elde kağıt bir elde kalem
Bazen gölgede bazen güneşte
Bazen de ayakta yürürken
Yüreğim demir eritirdi
Öpsem tutuşur bir yandan

Ah ulan ah seni benden ayıran
Beni diyardan diyara savuran
Gözü kör olsun şu yokluğunun
Şimdi

Bu nasıl yaşam kimse oralı olmuyor
Bu gönülde başınyayla çamrak kaldı
Kanatsız kuş bile yuvada durmuyor
Siz söyeyin yol gözleyen anamı kaldı

Ne kadar az görüşür konuşur olduk
Sustuğun zaman ayrılık başlıyor
İnce ince hüzün bulutlanıyor
Aşk ellerime uzaklaşıyor
Sen yoksun ben öyle üşüyorum

Kim kaldı ki unutulmayan
Her bir yaşam
Kuma bırakılan izler gibi
Silindiği zaman
Yaşamak mümkünmü

Söküp atasım var ruhumu bu beton yığından,
Ankara’nın ayazı değil, hissizliği üşütür.
Yüksek binalar kesti güneşin yolunu çoktan,
Gökyüzü burada daracık, bir avuç kül görünür.

Gülüşün kar gibi beyaz
Sen gülki erisin buzlar
Su akar yol bulur deniz olur
Ser uykularını kar üstüne
İçinin acıları donsun