Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Sevgi Değirmeni
1. Kıta
Yüce dağ başında bir duman tüter
Hasretin içimde dert olup biter
Bağımdaki bülbül sessizce gider
Gülüm soldu deryalarım kurudu

Küçücük bir kız vardı
Kendi halinde yaşar
Karanlıkta kayıp olsa
Kendi elini tutardı

Bir zamanlar bozkırların da
Sazımız yoktu sözümüz çoktu
Türküler söylerdik dağlarda
Islık çardık kamışdan kavala

Koca ömür tükendi kaldı umutlar
Çakal çogalmış kocayınca kutlar
Dolanır başında alacalı bulutlar
Nerede ağaları nerede beylerin

Yüzüm bir sarı gül yaprağı
Ömrüm yük kendime
Yorgun yolcu gibiyim
Geçmişte kalan bir düş
Baş altımda

Sarıp sarmalayıp vurup
Hasreti sırtından
Toplayıp anılarımı döneceğim
Bir gün köyümün bozkırlarına
Yüce dağlarına çıkacağım

Ey deli yürekli deli rüzgar kızı
Hangi dağının yelisin böyle
Karda boranda yağmurda tufanda
Şu kahbe dünyada nefes nefese
Esip gelmişin taa buralara
Var gücünle vur sineme

Bütün ışıklar sönük kalır
Senin şavkın düştüğü yerde
Ey dorukların asi çocuğu
Büklüm yolların dağ selvisi
Sen akşam üstleri düşle beni
Ben tan vaktinde seni

Neydi eskiden her yerde
Cıvıl cıvıl kuş sesleri
Böyle suskun muydu gecesi
Ankara sokaklarında
Kadını kızı genci yaşlısı

Yalancı aşklar vurdu beni,
Yaşamın ıskaladığı her sefer
Bir ıslak bakıştı yüreğime akan
Kurumaya yüz tuttu belki de
Kül rengi boş ümitler
Şimdi sızlıyor