Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Kalıcı tutan elleri alnında ki teri
Yorgun bitkin düşer titer bedeni
Herkes doyar yoktur sofrada yeri
Kaynana ya kayın baba ya eyvallah

Kara şifreli ağustosu diyemedim
Aramıza taştan duvar göremedim
Yaktın yüreğimi hiç söndürmedin
Kimseye kalmayan yalan dünya

Ömür deryasında bir salla kaldım,
Kaderin elinden bin yara aldım.
Umuda her gece bir pusu kurdum,
Şu garip gönlümün fermanı çıktı.

Mutluluk uzağa çekmiş ağını,

Bir güzel sevdim, yâr etmedi felek,
Çarkına çomak soktu, vermedi emek.
Gönül bahçesinde açan gülümüz,
Nasip olmadı bize bir onu görmek.

Manşetle başladı o büyük rüya,
Smaçlar yükseldi göklere kadar.
Ay-yıldız göğüste, duydu tüm dünya,
Avrupa üstüne doğdu bir şafak.

Deli kısrak edasında
Dolu dizgin
El değmedik yer
Dil sürtmedik ten

Beter etti gurbet sormadan halları
Yarasız çıkamazsın o yüce dağları
Şimdi uzadıkça uzar köyün yolları
Yaş kemale erince gönül istiyor

Aklımın ücra köşesinde saklı
Çocukluğumdan sonra geçliğim
Ömür dediğin pempe bir düş
Erkenden toplayıp acıları

Bir güne sığmaz ki koca bir ömür,
Sevgi dediğin; emektir, sabırdır.
Biri kızınca diğeri susar ya,
İşte o sessizlik, en büyük zikirdir.

Gün yorgunluğunu döktü sulara,
Gökyüzü gümüş bir tül gibi serili.
Dilsiz bir huzur indi odalara,
Sessizliğe daldı hayatın derdi.

Dertleri rafa kaldır, kapa gözünü,