Sükut Şiiri - Salim Erben

Gönlümün heybesi, yüküm bir sızı,
Köyceğiz dağında, baharın kızı.
Mor menekşe mahcup, kaya asalet,
Sükûtun mührüyle, çözdük her gizi.

Satarım" diyene, arımız baki,
Gönül misafirhane, Hak’tır o saki.
Ne yokuşta yorul, ne düzde övün,
Edeptir üstümde, en güzel takı*.

Gözümüzle duyduk, kulakla gördük,
Çileyi sabırla, imbiğe ördük.
Bir damla içinde, derya sakladık,
Fena mülkü içre, bekâya erdik.

Kör bir iğne batsa, yürek ucuna,
Hükmü ezel verdik, bakmam gücüne.
Kuşun kanadında, seher vaktinde,
Vuslatı mühürledik, aşk yücesine.

Salim der ki:
Sükût deryasında, kayboldu sesim,
Hakikat yolunda, bitti hevesim.
Köyceğiz bağında, son bir nefesim,
Vuslatı mühürledik, aşk yücesine.