Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Alevden bir karanfil idi öpüşündeki
Alın terimizle su verdiğimiz aşk
Olmadık anlarda çağırır beni
Güneş saçlarına dökülürken hanım
Her şafak ana dilin aşk olsun

Penceremde perdeyi rüzgâr değil, yokluğun aralar,
Söylenmemiş vedalar yankılanır boş koridorlarda.
Mutfakta iki kişilik demlenen o demli çaylar,
Senin bardağının boşluğunda soğur bu akşamlarda.

Eşkıya Yürekli Sevda

Sevincin yumağı kucaklıyor
Davulsuz zurnasız
Yine baştan sona sensiz
Ben yaban gülü

İkimiz birbirimiz için
Yaratılmış sanmıştım
Bir bedene sığarız
Demiştim kendi kendime
Unuttum

Yazan böyle yazmış kaderini
Bana seni sevmek
Sarmak canımın içine
Hecelemek ezberlemek

Kürt omarın recep derlerdi bana
Varsın kararsın bu dünya
Türkülere sar acılarını ve bekle
Sazın sözüne uygun çalasın
Sen içten içten ağla

Ey Sevdasına Dolandığım

Gün yüzünü açtımı sizin dağlarda
Göç ebe kuşlar döndümü obalara
Gağasında bir yudum sevgiyle

Kalıcı tutan elleri alnında ki teri
Yorgun bitkin düşer titer bedeni
Herkes doyar yoktur sofrada yeri
Kaynana ya kayın baba ya eyvallah

Kara şifreli ağustosu diyemedim
Aramıza taştan duvar göremedim
Yaktın yüreğimi hiç söndürmedin
Kimseye kalmayan yalan dünya

Ömür deryasında bir salla kaldım,
Kaderin elinden bin yara aldım.
Umuda her gece bir pusu kurdum,
Şu garip gönlümün fermanı çıktı.

Mutluluk uzağa çekmiş ağını,