Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Öyle ya; Kimisi şanını sever senin kimisi tacını,
Bense en çok o derin kimsesizliğini...
Balat’ın yorgun yokuşunda unuttuğun çocukları,
Karaköy’ün dumanında sakladığın ağır sancını.

Güneşin en yakıştığı yerdir Kordon,
İmbat eser, dağıtır içimdeki kederi.
Yosun kokusuyla uyanır sabahlar,
Köşe bucak çayhane, sevda demleri.

İzmir’de kadın olmak sarsılmaz kaledir,

Gün olurda bir gün ararsan beni
Bulursan bozkırın da ayak izlerimi
Şayet rastlarsan bakıp yüzüne
Söylersem seni nasıl sevdiğimi
Sen sus sakın söyleme

Kara bulut başım üstünde
Saymadım ayları yılları
Sayısız şovalyeler vurdu
İç çatışmalarımda beni

Düşün ki bu gece sana geldim
Öptün alevlendim yandım
Eyy ulu dağları deviren
Akar suları çeviren yarim
Var mı

Kendiyle barışık bir ömür
Sunmalı her iki cihanda
Gök gürler gibi gürleyip
Kır çiçeği kokmalı saçları
Birazda deli dolu olmalı

Gözlerinde binbir gece masalı,
Sözlerinde hayatın en ince dalı,
Hem sığınak, hem fırtına rüzgarı,
Yüreği umman olan o kadınım.

Aylar yılar hasretinle yandı tutuştu
Seven gözgöze yürekten kavuştu
Boz kırlarda boz kurtlar la buluştu
Bizim kavuşmamız zor mu kahve gözlüm

Yağmur oldun dolu oldun çağlattın

Puslu bir gecede başla söze
Mars bir yandan
Venüs bir yandan
Öyle sarki gök mavisi
Ay tutulsun

Hangi bazı ayrılıklar vardır
Yol bilmezin yolu gözlenir
Ayrılıklar kangaren gibidir
Ya öldürür ya kesilir atılır