Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Dizlerimde fer yok, bitti yokuşlar,
Nefesim daraldı, serttir bakışlar.
Her aşkı bir umut heybeme kattım,
Güneşi ararken hüzne mi battım?

Erenler Bağı

Gönül hırkasını giydim eğnime,
Bir kâmil mürşide vardım Erenler.
Dünya hevesini gömdüm kalbime,
Hakikat sırrına erdim Erenler.

Hünkâr Hacı Bektaş ocağında biz,
Pire niyaz ettik, bellidir izimiz.
Ali'nin yolunda, hakikatli öz,
Erenler ceminde biz de varız biz.

Bir elinde hüzün, birinde sabır,
Dolaşır dillerde o kadim kahır.
Hasan’ın zehriyle yanan bu bakır,
Hüseyin’in kanıyla durulur erenler.

Eridi dağların karı, yoksun sen,
Bahar ülkesinde garip düştü can.
Harabeye döndü şu gönül hanı,
Kapımı çalacak elin, yoksun sen.

Zaman amansız bir sevdama zindan,

Erken Düştü Cemre

Cennet dediler de geldim
Hayal ettim kışını yazını
Buralarda mevsimler şaşı
Mavi yeşil gül gülistan

Erken Giden

Daha sabah olmadan gitti
Gözlerinde kalan güneş ışığı
Rüzgarlar bile sustu ardından
Gökyüzü eğildi bulutlar ağladı

Ey deli rüzgar es
Es efil efil dolaş gel
Yaylaları ovaları
Başı dumanlı insanları

Dök gülüşlerini gece yarısı
Başak başak savur üstüme
Tan atışı yatarken sol yanında
Bakışların gül ekmiş zamansız

Işık vurur dağların soğuk alnına,
Uyanır toprakla şu zeytin dalı.
Bir ses düşer sessizliğin yanına,
Güneş, gecenin en mahcup o hali.