Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Unuttuğun Yüzüm Olmasın

Söndümü göğsünde yanan ateş
Yoksa yoksa harladımı
Gittiğin gördüğün yerlerde
Tutuşup yandımı bağrında

Unutulmazdı Adın Senin

Biz dağlarında bırakıp yüreğimizi
Sürüldük diyardan diyara
Kara çalı söylerken türküsünü
Bir avuç umuttu gölgesi

.
Unuttum sevmeyi... Desem de sakın inanma,
Dudağım sükût eder, gözden sızar bu yara.
Sararmış sayfalarda, kuruyan bir gül gibi,
Rengim solsa da dostum, kokum sinmiş zamana.

Nereden başlayım ne deyim be usta
Yalnızım işte doğuştan
Hayatın neresinden tutsam
Elimde kalıyor be usta
Gönlüm hasta

Keşke anlatabilse yıllar
Hasrtetin şaha kalkışını
Memleketten uzak olmanın
Acılı sancılı öfkesini
Duyuyormusun eyy zalım

Uyandı toprak ana, sildi gözün yaşını
Çiğdem deldi kayanın kaskatıca başını
Lale takmış zülfüne baharın nakışını
Şu yeşil deryasına dalmamak elde mi?

Gümüş bir tül gibi kalktı sis dağdan,
Bir ses geldi sanki eski bir çağdan.
Koptu prangalar, çözüldü bağdan,
Toprak nefes aldı, uyandı bahar.

Eser mi başında kavak yelleri
Filizlenirmi dersin gözlerde
Işıl ışıl yeniden aşk
Acılar başka başka yüreklere
Kaçarmı çingene yüreklim söyle

Daha açmadan kuruyor irem gülleri
Çiçek çiçek dal üstünde
Geceye düşen uykuyuları bölen
Gözlerini gözlerime mühürleyen
Bir yerlere sığdıramadım kendimi

Bazen ilerliyorum bazen olduğum yerde çöker kalıyorum
Geçmiş omzuma ağır bir battaniye gibi çöküyor
Ne ısındırıyor ne bıraktığım gibi hafif

Sen gittikten sonra değişti her şey