Salim Erben Şiirleri - Şair Salim Erben

Sen bana yasaksın ey nazlı çiçek,
Gönül bu sevdayı nasıl silecek?
Kaderin elinde her şey bir gerçek,
Sen bana yasaksın ey nazlı çiçek.

Erişmez ellerim, dokunmaz tenim,

Akçakışla denince müftüsüyle anılırdı
Yozgat akdağı civarda hatırı sayılırdı
Kalabalıktı nüfusu dünyaya dağıldı
Ne ağalar Ne beyler
geçti bu köyden…

Ne Büyük Aşktın Anlatamadığım

Unut gitsin geçmişin de ne varsa
Unutmak erdemlik yazsın kitabın
Salınıp suya inerken ay şavkısı
Tut güneşi serilmeden kuralsız

Dizlerini dayayıp dizlerime
Oturmuştuk pınar başında
Efil efil esen ince bir yel
Tel tel okşardı saçlarını
Selvi bir dal gibi kolların

Olurda birgün düşersem aklına
Geçersem iç arenaların dan
Acı acı
Bil ki seni çok sevdi

Umut oldu doğduğumuz topraklar
Güneşli yaz yağmurlarında
Sarılıp birbirimize öptüğümüz
Göçebe kuşlar gibi boyundan.
Karanfil yaylası düşlerdik hep
Öteleştirmeden başımız üstüne

Biz aşıktık birbirimize
Biz sevdalıydık seninle
Tavan yaptı egomuz
Biz yenik düştük
Korkular büyüttük içimizde

Bitmez tükenmez isteklerim
Kursağımda kaldı hevesim
Türkiyenin tam orta yerinde
Ana yurdum memleketim
Sen hicretim sen bayrağım

Bu gönül fırat gibi hırçın
Ceylan gibi ürkek
Yıldızlar gibi dağa eğik
Dur durak bilmez bir akış

Olmaz Olsun Böyle Ayrılık

Şu gurbet ellerinde kaldım yetim
Ana yok baba yok tükendim bittim
Kendimi bulamadım şehirde yittim
Susuz çöl bağrımda can bulamadım