Sıcak Bir Çorba Şiiri - Salim Erben

Zemheri ayazı çökmüş ömrüme,
İçimi ısıtacak bir tas çorba gibi özledim seni.
Hani içine sevgi katılmış,
Dumanı buram buram sadakat kokan...
Ekmek banmak isterdim o çocuk gülüşlerine.
Ben bozkırın evladıyım,
Toprağın sertliğini, ayazın keskinliğini bilirim.
Yalnızlık, kışın ortasında damı akıtan ev gibidir;
Üşütür insanı, kimsesiz bırakır.
Sen benim sığındığım tek ocaktın,
Közü hiç sönmeyen, gönlü daralmayan.
Şimdi bu koca şehirde,
Kaldırım taşlarına derdimi anlatıyorum.
Kaç mevsim geçti o sofradan kalkalı?
Kaç umut bir kaşık suda boğuldu?
Sıcak bir çorbanın buğusunda hayalini kurarken,
Yine sana acıkıyor, yine seninle doyuyorum.
Salim der ki;
Bu gönül sofrası sana her daim açık,
Tuzu hasret, suyu gözyaşı olsa da...
Gel ki bahar gelsin artık bu çorak toprağa,
Gel ki bitsin bu bitmek bilmeyen kış fırtınası.