Şairler Geçti İçimden. Şiiri - Karizma Şair

Şairler Geçti İçimden
Bir geceydi...
Gökyüzü sustu,
Şehir ışıklarını söndürdü.
Ben ise bir sandalyeye oturup
Yalnızlığımı dinledim.

O gece anladım...
İnsan bazen sevdiğini değil,
Ona kurduğu hayalleri kaybediyormuş.
Bir sigara yandı parmaklarımda,
Bir çay soğudu masamda.
Ve içimde anlatamadığım bin cümle,
Sessizce boğazıma düğümlendi.

Sonra dedim ki;
Eğer Yusuf Hayaloğlu burada olsaydı,
Acıyı şiire değil,
Kalbimin tam ortasına yazardı.
Çünkü onun dizelerinde
Her yaranın bir sesi vardı.

Bir şarkı açıldı ardından...
Sanki Yıldız Tilbe,
Benim hiç söyleyemediğim cümleleri söylüyordu.
Her notasında biraz hasret,
Her nefesinde biraz ayrılık vardı.

Sonra geceyi bir mısra böldü.
Belki Nazım Hikmet olsaydı,
"En güzel günlerimiz
Henüz yaşamadıklarımızdır." derdi yine.
Ben ise,
En güzel günümü
Senin gittiğin gün kaybettiğimi anlatamazdım ona.
Bir rüzgâr esti.
Masamdaki kâğıt uçtu.

Sanki Can Yücel gülümsedi uzaktan.
"Bazı sevdalar konuşulmaz oğlum," der gibiydi.
"Seviyorsan adam gibi sev...
Gidiyorsa da arkasından dua et."
Ben sustum.
Çünkü benim duamın içinde bile
Sen vardın.

Gece ilerledi...
Sokak lambaları bile yoruldu.
Ben ise hâlâ aynı pencerenin önünde,
Belki dönersin diye
Gökyüzünü seyrediyordum.
Birden kulaklarımda başka bir ses yankılandı.
Sanki Canfeza,
Bugünün kırgınlığını dizelere dökmüştü.
"İnsan bazen kalbini değil,
Bütün ömrünü yanlış kişiye emanet eder."
İşte o cümlede
Kendimi buldum.

O gece...
Şiir değildi beni ağlatan.
Şarkılar değildi.
Sensizlikti.
Çünkü sen gidince,
Ev aynı evdi,
Şehir aynı şehirdi,

Gökyüzü aynı gökyüzüydü.
Ama ben...
Aynı ben değildim.
Şimdi bana soruyorlar:
"Neden hâlâ şiir yazıyorsun?"
Çünkü bazı acılar anlatılmaz,
Yalnızca dizelere sığınır.

Bazen bir Yusuf Hayaloğlu olur kalemin,
Bazen bir Yıldız Tilbe olur sesin,
Bazen Nazım Hikmet kadar umutlu,
Bazen Can Yücel kadar cesur,
Bazen de Canfeza kadar kırık yazarsın.

Sonra...
Belki bir gün,
Bir kahvede yine Yıldız Tilbe çalar.
Bir sokak lambasının altında,
Bir Yusuf Hayaloğlu şiiri okunur.
Birileri hâlâ umudu anlatır,
Nazım Hikmet gibi.
Birileri sevgiyi,
Bir dua kadar temiz,
Bir yara kadar gerçek anlatır,
Can Yücel gibi.
Birileri gecenin en karanlık yerinde,

Kalbini dizelere bırakır,
Canfeza gibi.
Ben mi?
Ben hiçbirine benzemedim.
Ben sadece,
Sevdiği kadını kaybettikten sonra
Şiire sığınan bir adam oldum.

Ve anladım ki...
Bazı insanlar kitaplara yazılır.
Bazıları şarkılara...
Ama bazıları vardır ki,
Ne kitaplara sığar,
Ne şarkılara.
Onlar,
İnsanın ömrüne yazılır.
Ve sen...
Benim hiçbir zaman
Sonu gelmeyecek şiirim oldun.