Hasretin Adı Şiiri - Karizma Şair

Hasretin bir sesi olsaydı,
Her gece pencereme vuran rüzgâr olurdu.
Bir yüzü olsaydı,
Gözlerimi her kapattığımda karşıma çıkan sen...
Bir rengi olsaydı,
Güneş battıktan sonra gökyüzünde kalan o hüzünlü mavilik olurdu.

Seni özlemek,
Bir insanı beklemekten çok daha fazlasıymış.
Meğer hasret,
Kalbinin bir parçasını
Başka bir kalpte bırakıp yaşamaya çalışmakmış.

Her sabah gözlerimi açıyorum,
Belki bugün sesini duyarım diye.
Her akşam gözlerimi kapatıyorum,
Belki bu gece rüyama gelirsin diye.
Ne sabahlar seni getiriyor bana,
Ne geceler seni benden alabiliyor.

Sen, her anımın içinde
Sessizce yaşamaya devam ediyorsun.
Birlikte hiç yürümediğimiz sokaklarda bile
Sana rastlıyorum.
Bir şarkının nakaratında,
Yağmurun toprağa düşüşünde,
Gökyüzünde ağır ağır süzülen bulutlarda...
Dünya sanki her gün
Senden bir iz bırakıyor karşıma.

Biliyor musun?
İnsan en çok,
Sarılmak istediği kişiye sarılamayınca yoruluyor.
Söylemek istediği cümleleri
İçinde büyütmekten yoruluyor.
Bir "Nasılsın?" demenin bile
Koca bir ömre dönüştüğü zamanlar var.

Ben seni unutmaya çalışmadım hiç.
Çünkü bazı insanlar unutulmaz.
Onlar, kalbin en derin yerine yerleşir;
Gittiklerinde bile gitmezler.
Yokluklarıyla konuşur,
Hatıralarıyla yaşarlar.

Hasret bazen bir fotoğrafa uzun uzun bakmaktır,
Bazen eski bir mesajı defalarca okumak,
Bazen de telefon çalınca
Bir anlığına "Acaba o mu?" diye umutlanmaktır.
Sonra sessizce gülümseyip
İçindeki kırgınlığı kimseye göstermemektir.

Keşke mesafeler sadece haritalarda olsaydı.
Keşke özlemek bu kadar ağır olmasaydı.
Keşke insan, sevdiğine dilediği anda ulaşabilseydi.
O zaman belki de
Hasret diye bir kelime olmazdı.

Ama hayat,
Her isteğimizi gerçekleştirmiyor.
Bize bazen sadece beklemeyi öğretiyor.
Sabretmeyi, susmayı,
İçimiz kanarken bile gülümsemeyi...
Yine de biliyor musun?
Bütün bu özleme rağmen
Seni sevdiğim için pişman değilim.

Çünkü senin varlığın,
Kısa da olsa,
Hayatıma dokundu.
Ve eğer bir gün yollarımız yeniden kesişirse,
Sana uzun cümleler kurmayacağım.
Sadece gözlerine bakacağım.
Çünkü gözlerim, yıllardır susturduğum
Bütün özlemi tek bakışta anlatacaktır.
Olmaz da kavuşamazsak...

Bil ki bu dünyadan,
Kalbinde bir isimle yaşayan biri geçti.
Adını her duasında fısıldayan,
Her yıldız kaydığında seni dileyen,
Her şiirinde sana yer açan biri...

Çünkü bazı sevgiler kavuşmak için değil,
İnsanı değiştirmek için gelir.
Ve bazı hasretler,
Kalbin en güzel yarası olarak kalır.
Benim içimde taşıdığım hasret de sensin.
Adını söylemesem bile,
Her nefesimde sana doğru yürüyen
Sessiz bir özlem var.

Belki bir gün...
Bu şiirin son dizesi,
Bir kavuşmanın ilk cümlesi olur.