Zümrüt Şiiri - Karizma Şair

Öyle durgundunki seni tanıdığımda,
Yüzünde bir tebessüm ve tebessümün ardında
Anlatamadığın acılar ve yanlızlıklar vardı.

Gülüyordun belki ama
Dudakların cennet , gözlerindeki burukluk kıyamet habercisiydi.
Anlatamadıkların ve bastırılmış duyguların vardı.
İçinde yasayıp sarıp sarmaladığın.

Hayatın yaşattıkları bir bir anlam kazanıyordu.
Yüzündeki tebessümden.
Ve acılar vardı yüzündeki yorgunluklara neden olan acılar.

Konuşuyordun sesin kulağımda çınlıyordu
Sanki yıllardır aranan huzurun bir yansıma tınısıydı sesin,
Kelimeler sesinle can buluyor ve duyan insanların ruhuna işliyordu.

Herkeste farklı etki bırakıyordun
Kimisi çocukluğunu buluyor
Kimisi yitip giden aşklarını
Kimiside zümrüt yeşilindeki huzuru
Ve öyle masumdun ki
İbadete hazırlanır gibiydi ruhun sessiz dingin vede kırılgan.

Seher vaktinde turkuaz bir denize düşen ilk şafak ışığı gibi
İnsanları büyüleyen bir tarafın vardı.
Karanlıkların sessiz çığlığını temsil eden bakışların
Ve bakışların eşliğinde bir devrim gibi
Karanlıkları parçalayan gülüşlerin.

Dedim ya anlatılamaz yada anlaşılamaz duyguların sebebiydin.
Aşağı baksam cennet dudakların
Yukarı baksam kıyamet gözlerin.
Sesini duysam tarifsiz çığlıklarım.

Ne yapacağım bilmiyorum ZÜMRÜT.

Sanki seviyorum.

Yada anlamsızca seninle ölüyorum.