Memleket Gibi Sevdim Şiiri - Karizma Şair

Seni öyle sevdim ki...
Bir şehre değil,
Koca bir memlekete âşık olur gibi.
Hasretin bazen Edirne kadar uzak,
Kavuşma umudun Kars kadar serin oldu.

Gözlerin,
Rize'nin yağmurundan sonra açan gökyüzü,
Gülüşün,
İzmir kıyılarında gün batımı kadar huzurluydu.
Esmer tenin,
Şanlıurfa güneşini kıskandırıyordu.
Saçların,
Artvin ormanları kadar koyu,
Bakışların,
Van Gölü kadar derin ve sakindi.

Sen konuşunca,
İçimde Konya ovaları gibi geniş bir huzur büyüdü.
Sustukça,
Kapadokya sabahları kadar gizemli oldun.

Elini tuttuğumu hayal ettiğimde,
Sanki Mersin sahilinde akşam yürüyüşüne çıkıyordum.
Sen güldüğünde,
Bursa bahçeleri çiçek açıyordu.

Ben seni özlediğimde,
Sivas kadar uzun geceler çöküyordu üzerime.
Kalbim,
Diyarbakır surları gibi dimdik durmaya çalışıyordu,
Ama sen olmayınca,
En sağlam taşlar bile çatlıyordu.

Bir gün seninle,
Trabzon yaylalarında sisin içinde yürümeyi,
Muğla kıyılarında gün batımını izlemeyi,
Antalya'nın deniz kokusunu birlikte içime çekmeyi,
Çanakkale'de aynı ufka bakıp sessiz kalmayı hayal ettim.

Bir akşam,
Gaziantep sofralarında aynı ekmeği bölüşmeyi,
Adana sıcağında aynı gölgeye sığınmayı,
Eskişehir sokaklarında el ele dolaşmayı,
Ankara ayazında aynı atkının içine saklanmayı düşledim.

Çünkü ben seni,
Bir şehrin güzelliği kadar değil,
Seksen bir ilin tamamı kadar büyük sevdim.
Her ilde başka bir hayal kurdum seninle.

Birinde evimiz vardı,
Birinde çocuklarımızın kahkahası,
Birinde yaşlılığımız,
Birinde ilk tanıştığımız günü anlatan anılarımız.
Ve anladım ki...

Memleket dediğin,
Sadece haritadaki şehirler değilmiş.
İnsan,
Sevdiği kişi neredeyse,
Orayı vatan bilirmiş.

Bu yüzden bana,
"Dünyanın en güzel şehri neresi?" diye sorarlarsa,
Hiç düşünmeden derim ki:
Senin gülümsediğin yer...
Çünkü sen neredeysen,
Benim bütün şehirlerim,
Bütün yollarım,
Bütün memleketim orasıdır.