En Yakın Yabancı Şiiri - Karizma Şair

Kışın en sessiz yerinde
bir cemre düşer toprağa,
bahar daha gelmeden
umut uyanır içimizde.

Sen de öyle düştün yüreğime;
hiç beklemediğim bir mevsimde,
hiç hazırlıklı olmadığım bir anda.

Gecenin karanlığında
denize düşen bir yakamoz gibiydin.
Dokunamadığım ama
gözlerimi senden de alamadığım
bir ışık…

Seninle bazen cennet kadar güzeldi hayat,
bazen de iki adım ötemizde
kocaman bir uçurum vardı.

Birbirimize sarıldığımızda
dünya susardı.

Ayrıldığımızda
sanki kıyamet kopardı.

Ben yine de
senden vazgeçmedim.

Çünkü bazı sevdalar
mantıkla başlamaz,
mantıkla da bitmez.

Sen benim yüreğimde
adı konulmamış bir yangındın.

Ne kadar uzaklaşsam
o kadar büyüyen…

Geceleri bir sigara yakıyorum,
odanın içinde ağır bir duman yükseliyor.

Duman dağılıyor da
sen dağılmıyorsun içimden.

Her nefeste
biraz daha seni çekiyorum sanki içime.

Sonra küllüğe bakıyorum;

Bir sigaranın külü gibi
biz de yavaş yavaş
kendi içimizde tükendik.

Sen gittin…

Ben hâlâ
aynı masada
iki kişilik susuyorum.

Bazen gökyüzünde
kanatlarını açmış bir şahin gibi
özgürdün.

Ben ise sana ulaşmak için
tırmandığım o uzun bayırda
nefesi kesilen bir adamdım.

Yoruldum…

Ama senden dönmedim.

Çünkü insan
sevdiği için yorulmaz;

ona ulaşamamanın
ağırlığı yorar insanı.

Senin içinde
biraz hoyrat bir rüzgâr vardı.

Ben ise o rüzgâra rağmen
sana doğru koşan
başıboş bir kısrak gibiydim.

Nereye gittiğimi bilmeden,
sadece sana doğru…

Şimdi sen bana
ne sevgilimsin diyebiliyorum,
ne de tamamen yabancısın.

Çünkü insan
birini bu kadar severken
ona nasıl yabancı olabilir?

Ama hayat işte…

Bazen en çok tanıdığın insan
bir gün karşında durur
ve sana hiç tanımadığın biri gibi bakar.

İşte o zaman anlarsın:

En yakın yabancı
bazen en çok sevdiğin kişidir.

Bir gün yeniden karşılaşırsak
sana hiçbir şey sormayacağım.

Ne neden gittiğini,
ne neden kaldığımı…

Sadece susup
gözlerine bakacağım.

Belki o anda
bir cemre daha düşer toprağa.

Belki denizin üzerinde
bir yakamoz belirir.

Belki gökyüzünden
bir şahin geçer.

Ve ben içimden
şunu söylerim:

“Bak…

Bunca zaman geçti,
ama sen hâlâ
benim yüreğimde
aynı yerdesin.”

Sen benim cennetimdin,
uçurumum oldun.

Bazen kıyametim,
bazen huzurum…

Şimdi ise
bir sigaranın son dumanı gibi
yavaşça kayboluyorsun hayatımdan.

Ama ne garip…

Duman dağılıyor,
sen dağılmıyorsun.

Aynı gökyüzünün altında
birbirine uzak iki insanız.

Ama sana herkesten uzağım,
herkesten daha yakınım.

Çünkü bazı insanlar
hayatından çıkar…

Ama yüreğinden
asla gitmez.

Sen de benim
en yakın yabancım olarak
orada kaldın.