İçimden bir ah geçti Şiiri - Hüseyin Erdinc

İçimden bir “ah” geçti!

Karanlık,
omzundan ince bir parçayı düşürdü.
Göğün en dip yerinde
uyuyan bir çatlak yön değiştirdi.

Dilimde,
terk edilmiş bir takvimin
koparılmamış son günü.
Nabzımın kıyısında
kireç tutmuş bir uğultu.

Gece boyunca
hiçbir yere varmayan gölgeler
aynı daireyi çizdi.
Ay,
unutulmuş bir madenin içinde kalan
son gümüş kırıntısı.

Uzaklarda,
bir sessizlik
kendi kabuğunu içeriden kemirdi.
Toz değil yükselen.
Zamanın öğüttüğü
ince bir yokluk.
Ve karanlığın derisinde
gözle görülmeyen bir titreşim.

Derken,
göğün iç astarında saklanan
eski bir sızı açıldı.
Yıldızlar yer değiştirmedi.
Ama aralarındaki boşluk
başka bir ağırlık taşıdı.

Gece,
kendi gölgesinin içine doğru çöken
siyah bir cevherdi artık.
Uzak kıyılardan kopup gelen
isimsiz karanlıklar
sessizce birikiyordu
zihnimin kıvrımlarında.

Bir yerde,
yarım bırakılmış bir mevsimin
soğuk tortusu vardı.
Bir yerde,
rengi unutulmuş bir özlemin
taşlaşmış yankısı.
Bir yerde de
kimsenin dokunmadığı yılların altında
uyuyan ince bir kırılma.

Ne ses çıkarıyordu,
ne de susuyordu.
Yalnızca bekliyordu.
Derinlerde,
paslanmış bir ay ışığı
kendi etrafında dönüyordu.

Ne göğe aitti.
Ne geceye.
Ne de sabaha.
Bir yaranın kapanırken bıraktığı
son boşluğa benziyordu.
Ve zaman,
eski duvarlardan sökülmüş gölgeler gibi
parça parça dökülüyordu
karanlığın içine.

Bir an geldi;
göğün altında duran bütün sessizlikler
aynı noktaya eğildi.
Birbirini tanımayan yalnızlıklar
aynı kuyunun suyunda
karşılaştı.
Birbirine değmeyen hatıralar
aynı karanlığın içinde
yan yana durdu.

Ay sustu.
Gölgeler sustu.
Uzaklar sustu.
Sükûtun içindeki daha derin sükût
yavaşça yüzeye çıktı.

Ve ben,
içimde uzun zamandır kapalı duran
bir boşluğun
yer değiştirdiğini hissettim.

Bir taş değil.
Bir anı değil.
Bir isim değil.
Daha eski.
Daha derin.
Daha karanlık.

Sanki ruhun unutulmuş katmanlarından biri
uykusunda dönmüş gibi.
Göğün en dip yerinde
uyuyan çatlak yeniden kıpırdadı.
Ay,
o eski gümüş kırıntısı,
bir anlığına
karanlığın içine gömüldü.

Sessizlik,
kendi gövdesine doğru eğildi.
Ve zamanın öğüttüğü
o ince yokluk
yeniden geçti içimden.

İçimden bir “ah” geçti!
Senin de kalbin çınladı, değil mi?…
Hüseyin Erdinç