Dalda çiçek, toprakta yeşillik
Gecede gizem, günde aydınlık
Aşkta mutluluk, sevgide bağlılık
Coşkun akan sularda neşeli bir şarkı
Sensin her kadere öykü ilkbahar...
Uyan efkar
Sabahın renginde bir tuhaflık var
Gözünü aç da bir bak, neler oluyor
Neyi anlatmak istiyor gürleyen gök
Gönlünde keder, aklında çokça yarın var
Gaz lambasında alev
Alev alev büyüdü aşk
Ağırlaştı bulut, yoruldu gök
İkiye bölündü yalnızlık
Portresi asılırken nemli duvara
Babamın bir evi yok; çatısı, penceresi hatta kapısı da
Nasıl duruyor o daracık, üstelik de çok karanlık o yerde
Boylu boslu, kocaman adam; öylece hareketsiz, öylece sessiz...
Havasız, güneşsiz o yerde yalnız, tek başına korkusuz
Ne yapıyor aç-susuz, sıkılmıyor mu hiç?
Hayat dediğin ne ki, be dostum
Kendini büyüttükçe senden gün çalan
Uzayıp kısalan zamanların toplamındaki gün sayısı
Değişen mevsimlerin, yağan karın, yağmurun
Dalında çiçek açan ağacın gizemli sesi
Dikenine küsüp solan gülün ta kendisi
Kendi kozamda can buldum
Dokuz ay on günde ben, ben oldum
Kendi ütopyamda büyüdüm
Kendi doğrularımla yol aldım
Kendi dilimle konuştum
Gençliğim ve ben, deniz deniz dolaştık
Acemiydik, korkuyorduk; deniz kim, biz kim?
Birkaç santim boyumuzu geçse de su
Bizi boğmadan, üstünde taşır diye güvendik
Sarıldık birbirimize, attık kendimizi denize
Evet ben bir kadınım
Kimi zaman köylü, kimi zaman da şehirli
Tırnaklarımda kına da olur, oje de
Ama hem anneyim, hem kardeş
Hem insanım, hem yoldaş...
Ne zaman ölür insan bilir misin yolcu
Bir tabure üstünde, bir pencere önünde
Kaldırım taşlarını gözleriyle boyarken
Tanıdık bir yüz için bir silüet düşlerken
Yorgun aklında insanları gezdirirken
Geleni-geçeni parmağıyla sayarken
Hayat bazen aydınlık, bazen karanlık
Biz ikisini de yaşadık, yaşadık ve bitti!..
Güneşi yerine astık, bulutları göğe yapıştırdık
Çok şükür ıslanmaktan da kurtulduk!..
Daha ne bekliyoruz ki hayattan?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!