Rukiye Çelik Şiirleri - Şair Rukiye Çelik

Ey sabahına uyandığım Güzel Türkiye'm
Bağımsızlığıyla aydınlandığım Cumhuriyet'im
Ey beni içinde tutan dallı-budaklı dünyam
Ey medeniyetin tacı, huzur bulduğum ülkem
Ebedi Cumhuriyet'im, bayramım
En sevinçli yanım, ruhumun meşalesi Ata'm

10 Kasım’dı, Sonbahardı
Atatürk öldü dediler
Gök yere indi, bütün yıldızlar söndü
Hayat durdu, içimde bir dünya yandı
Kanadım kırıldı, aklım hüzne yenildi
Öyle bir fırtına koptu ki ruhumda

Püskürdü yanardağlar, sardı göğü duman
Kalbinde hançer, teninde ölümün sıcak eli
Göğsünün tam ortasından vuruldu Gazze...
Kaderlerin üstüne yıkıldı dünler, bugünler, yarınlar
Hayat durdu, koca şehrin göbeğinde ağlıyor ölüm

Narin bir çiçek
Düştün dalından, unuttu sevinçlerini
Bir köy yolunda soldu bahar, ağladı yaz
Çalındı dudaklarından tebessümleri
Dört mevsimlik bir hayattı sanki ömrü
Zeytin tanesi gözlerinde

Özledim ben seni
Göresim geldi
Gözlerim gözlerinde asılı kaldı
Kelimeleri susturamadım
Dağları deviremedim

10 Kasım'da doğdum
Sevdalandım bir dünya liderine, Ata'ma
Gözlerinin göğünde kayboldum
Mavisinde denizlerinin dalgalandım
Kimi zaman kıyıya vurdum, kimi zaman

Sen gittin ışıklar söndü, çiçekler boyun büktü
Dünya bana, ben dünyaya yabancılaştım
Yer-gök karanlık, düşlerimin kapısında kilit
Merhametsiz bir rüzgarın elinde duldasız kaldım
Zemheride üşüdüm, yağmurda ıslandım

Tıpkı annemin yanık türkülerine benziyorsun
Sana bakarken, ruhumun yorgun günleri mıhlanıyor usuma
Acıyla dağlanıyor beyaz ölüm yüreğimde
Kırmızı karanfiller dökülüyor bütün ölümlerin üstüne

Bir eylül düştü şehrimin göbeğine
Taşradan kaçıp gelmiş hazanı kucağında
Sarı, kırmızı, biraz da soluk renkli bakışlı
Sanki ağaç dibinde uykuya dalmış
El dokuması pastel bir halı...

Bir gelseydin be canım, ta uzaklarda bir yerde
Ocak başında, cam kenarında, belki de bir ağacın gölgesinde
Belki bir perdenin arkasında, seni özleyen, yolunu gözleyen
Canıyla seven, ruhuyla okşayan, aklı hep sende kalan
Bir annen var, öylece orada başı eğik
Ha yağdı, ha yağacak gözlerinde yağmur!..