Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

ah!
her şafağa diktiğim umut isyanı,
dikiş tutmayan
nemli dalgınlığım ahh!
ah ki derin bir şiir kuyusu

biliyorum hevi,
biliyorum..
ama sen de bilirsin ki
yaşamak dedikleri anlar bütünü
kısıtlı zamanların
cana kasıtlı idamesi aslında.

bir burcun süzülmeli şimdi,
özlemin boğulduğu suya.
su yorgun
su yürümez,
su ermez yalnızlığına
inmeli usulca taşın sesi

...
firaki uykulardan ağart beni,
ak pak beyazlar ensem de.
uysal bir dokunuş sızısı el
avuç avuç sayıklayan omzumda.
ay minaresinde tedirgin,

ne vakit sussam içime;
durmaz, üç yerinden kırılır gülüşü şehrin.
sessizleşir ufkun gözleri
çekilir sulardan çocuk telaşı,
kumdan terası dökülür göğün kıyılara.
döksem içimi

çatlaklarını sayıyor aynalar
ve yansımalar kırıkları.
içe yanıyor içinde ki sokağın kandilleri,
yanan mendiller içi taşlıyor.
basmıyor bağrına..
berzah ki insan, aşılmıyor,

bir mahçup mektup düştü
masumiyet perdeleri bıçaklanırken.
sokağa perdah olan pencereden
bir avuç gökyüzü yağdı;
beyazdı, avuçlarımdan akarken..
dağıldı harflerin nizamı harap

ruh yağmalanması bu!
gururun keskin kenarlarının;
boğazın iki parmak üstü
kursağı teğet geçip,
dili orta yerinden
kesmesi gibi.

zamanın belirsizlik halatları,
endişeli yığınlar da biriken..
göçebe bir keşişti ruh
suları teğet geçen,
kilden cam yüzüyle
incelikli yalanlar söyleyen...öz/__

oluk oluk savururken eteğini dün,
gri kuşlar indirirdi
balyozdan kanatlarını kente..
yüzümüz de kutsal tümcelerin
en gürültülü tortusu,
hakikat kıvrımlarının yalan yortusu.