Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

düşüme ses giydiriyorum
sesime hece.
yağmur döküyor ince tınısı
şehrime gece çöküyor.
ağıt yakan sularda
ceketsiz soluklar,

yormadan git..
şehir zaten karışık.
taksi durağında bir genci vurdular.
tam on ikiden sağa kıvrılınca,
üçe vurmasına iki kala.
solu soluğunda kan kustu,

yağmurda sevdim seni
yağmuru sevdiğim gibi
ansızın bastıran
sağanağa müteakip,
gölgesine sığınmadan bulutun.

kireçle boyanırdı
içimizin kerpiç duvarları.
bu yüzden her yağmur da
sıyrılırdı tenimiz,
griye çalardı..
ıslanmak büyük kentlere

yine yağmur yağsa,
bardakları doldurmasa ama.
ömrümüzün üstünde
çise çise yağıp p/aklasa yüzümüzü,
sabah serinliğinde hüznümüzü.
kısılmış sesleri artınca

devşirme dünya bu!
devrilesi boyuna
boyunduruk olup,
bozuk çarklarına
çomak sokamadığımız.

bir gidiş ile
varış arası..
a'nı ortasından
usulca tutuştur sol,
zıtlıkların pençesinden taşanlardan
sıyrılış,

bi göğsümde ki
girdaba sorarım seni
bir de şu toy kızılından göğün
can gövdeyi
varsın götürsün ufukta,
allara kanan

taşıyabilirsin
mahsun bir kapının
mahçup eden sarsılışını,
kırabilirsin hatta tuttuğun kulbu
..................el niyetine.
duvarlar ıslak, soyutsuzluğu

ateş tuğlalar ile ördüğüm,
dört küçük odalı
kızıl kiremitli ev'imin
yürekçe sözcesi.
ahh ki,
kaç kıyısız yetim ruhu örttün