Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

~ ~
çok katlıydı yürek dedikleri
___yedi! tam yedinci burası..
daha ne kadar çıkılır bilmiyorum.
her katı kat'i katliam mahalli
buz gibi soğuk;

yürüdüm,
ağaçlar boyunca..
arşa uzanan dallarından
hasretlik çeker gibi.
aktım,
nehirler suyunca..

fısıltıya yeminliyse gök kubbe
varsın yırtılsın taştan gömleğin.
zaten yüreğine iki beden büyüktü..
çıkmaz bir yol ortasına
òylece sinmiş
onarılmamış çocukluğun.

sonra mı?
sonra,
sessizliğin ellerinde ustalıkla
un ufak kül oluyor uğultu,
fiyakalı ceketiyle
can kenarına siniyor gece.

yorgun alnında ki
çizgilerden geçiyorum birden,
yılgın yokuşların
kıvrımlarına dolanıyor bileklerim.
söylesen ya ey yâr!
hangi dert bağının

zamanı bölüp saniye saniye içime çekiyorum
ve nefes nefes atıyorum üzerimden
içime hapsettiğim özgürlüğe sevdalı susuşları.
yollara dağıtıyorum,
...yollara bölüştürüyorum,
......kıvrım kıvrım uzanan

inesim var deyip
sola çektiğim dünya da,
dönüp dolaşıp kendime çıkıyor
biçtiğim tüm yollar.
iki arpa boyunda suya kapılıp
istimlâk ediliyor tüm sokaklar..

izliyoruz sadece,
bakıp geçerken, görmeden
çaresizce nefesimiz yok olurken.
kibir kulelerinin aksak izdüşümleri
işlenirken arızalı ruhlara,
yarım yamalı dillerin zehrinin

dalgaların şiddetini misafir ederken teninde,
sanrılı gecelerde ruhunu ayırıp duruyorsun.
sessiz isyanları uyuttuğun beşikte tenin,
şimdi can kırıkları serilmiş üstüne
....kanıyorsun..

zormuş sevgili, zor!
bi kere battı mı
susku dikenleri yüreğe,
hücrelerinden ayıklamak zormuş,
rastladığın kıymıkları çekerken derinden
derinler de enine kırılışın