Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

gecenin dili yok
duvarların olmadığı gibi...
yastığa koyduğun gamzenin,
başını dayadığın pencerenin,
sırtını yasladığın koltuğun,

giz'lenecek bir yer yok yansımanda
sözlerim ışığına yenik..
gönül yaşımdan düşerken
öznelerim,
ferinin kuyusunda yasımı
kurutuyorum.

___
acı beyaz coğrafyalar çizilir yüzüne
çizen el
senin değil..

kimin yüzünden düşmüş zaman?

inci çiçekleri tomurlanmıştır şimdi,
incinen yüreklerin
sayısız kara deliklerinde.
ruhun izinsiz sığınmacıları
boş heveslerin
gri bekleme istasyonlarından

söz dinlemiyor dalgınlığım,
hep bir göç hali..
kuş uçumu kırk gün,
yola revan bir ömür..
dudağım da eğreti mısralar
dizlerim de hüznün bağı...

yok benim yerim,
yok!
anımsamıyorum!
belleğimi kurcaladığımda
ayaklarım çıplaktı,
bir çift kanadım vardı..

~ ~
çok katlıydı yürek dedikleri
___yedi! tam yedinci burası..
daha ne kadar çıkılır bilmiyorum.
her katı kat'i katliam mahalli
buz gibi soğuk;

yürüdüm,
ağaçlar boyunca..
arşa uzanan dallarından
hasretlik çeker gibi.
aktım,
nehirler suyunca..

fısıltıya yeminliyse gök kubbe
varsın yırtılsın taştan gömleğin.
zaten yüreğine iki beden büyüktü..
çıkmaz bir yol ortasına
òylece sinmiş
onarılmamış çocukluğun.

sonra mı?
sonra,
sessizliğin ellerinde ustalıkla
un ufak kül oluyor uğultu,
fiyakalı ceketiyle
can kenarına siniyor gece.