Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

buz kesmeye meyilli
müzmin mesafeler biriktiriyorum..
ellerim uzaklara yetmiyor,
biliyorum,
ve avuç içlerimin sıcaklığına sığınan
birkaç telaşlı,

güneşi avuçlarıma aldım
dündü,
bugün gibi.
haresi safran sarısı, lekesiz.
tutsaklığı bilir mi
kendince yükselip batarken?

~~~
kelimelere
susarak bağırmayı öğretenim,
dudağına mühür vurulduğun da;
iki mısra arası kazdığı boşluğa
kendini assın diye

kuşlar da durmayacak ki,
gidecek elbet..
şehrin bekçileri kalacak yalnız..
gökte bir kaç kanat,
sahil de şişeye tıkılmış bir hayat,
yalnızlığın düş kıyısın da

çökme,
köşe başlarına değme..
caddelerin keskin dili var,
kursağa dizilenleri söyleme...
etme...
derdine dert ekleme.

saklandım,,
zihnimin içinde bulduğum
yarı hasarlı bir odaya.
dışarıda
tıklım tıklımdı ses orduları
gitmem gerekti,

bir uçtan bir uca
üvey fısıltılar üfleyerek içime,
nedir dört nala koşan
bu sağrımda ki dehlizler de?
boynuma çakılı dururken
günlerin kokusu

sözsüzlere sarılıyorum;
ana dilini susmuş
ağaç dallarına,
yalnızlık küreği değmemiş
o kadersiz kavimlerden arda kalan

taşıdım içimde olanı biteni,
savuran yolun her kilometresine.
çıktım çıkamadım gaibe aşkola.
taşıdığım sol cebimde ki;
tam göğsüm üstü
kaburgamın iki parmak altı,

bırak sevgili bırak,
yarasal zeminde kalmaz
acının nemi.
duyduğun o hırıltılı mırıldanış
milenyumun arsız çağı
öyle diyor yeryüzü.