Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

satır arasına sırlamış
sırlayıp harlamışsın sesini,
iki yaka da yaraya denk düşüp
zehirli bir düğüm atmışsın sesine..
...
feda diye heba etmişsin

nazenin bir ağıt,
omuzlarını geçip
yoluna serilen şimdi.
hasankeyf'i boğan suların ç/ağrısı..
öksüz köklerin talan,
sözlerin akdi yalan..

saatler karaya çalar
siyah sevdalar yağardı kente.
çok gözlü malikanelerin mutsuzluğu
tek odalı fakirhaneler de yeşermezdi.
öyle ya;
belgin ne zaman aşka düşse

...
tahtına sığdıramazsın tanımsızlığı
yanlış hecelediğim lisandı dünya,
telaffuz edemem görünmeyeni.
tinin de çelişki yumağı an
simgeleri çözsen de sen,

reşit olmayan
bir gün büyütüyorum elimde.
cinnet şenliği,
çok sesliliğe bürünüyor.
hafta artığı hükmü giymiş,
eşgali kesik,

yüzü düştü gecenin..
semtin duvarlarından
zamansal kokular geçer şimdi,
han kapılarından
......yaban yalnızlıklar..

ışıkları söndür çıkarken
unutma.
şehir uyanır sonra.
çöker dört mahalleden
dört odanın kara kaytan bıyıklı
bıçkın amma bitkin soğuğu.

~ sönmeyen sızıya da eyvallah ~

serzeniş bezeli dallar bak,
işte baharı kaçırdılar yine..
ah ne hazin,
ve vakti ne dar ömrün.

yağmur yağdı evet,
senden sonra..
durmadı.
gök kara çaldı.
ikiye ayrıldı.
taşkın oldu.

adını andığım sokaklarda
yandığımı görmüşler..
kül serptiğim yolların
gül döktüğünü görmemişler...

adını sakladığım satır aralarından