Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

sesinde yeşillenir ovalar, bozkırlar
saçının tellerinde göçmen bir konukluk
enlemlere sığmayan özgürlük
baktığın yerler,
boylamları, serin bir rüya,
alabildiğine orman.

vuslatı bırak..
bu mesnetsiz vurgun
bu y/aman ürperti
asılıdır ahir ömrüme,
bahsetmeyelim..
sen, baharları anlat bana..

/
eğimli
yitecek bir şiir gibi duruyorsun
uzak dediğim senden esiyor
'yaşamak' diyorsun, endişe
büsbütün ürperiş

düşünme sen hiç
üzülme
eleyip astım sesimi senden sonra,
göz göz dağlanıp
ince ince dağılan kalburun tellerine.
...

kozasını yırtan bir gece de;
sen gidersin
seslerin çoğaldığı vakitler
durur,
kaldırımların kıblesi şaşar

sen gittin ya,
sen gidince
atmosfer uzaklaştı dünyanın üzerinden,
uzun bir boşluktu,
rengi karışmıştı göğün
deniz miydi gök, gök müydü umman ?

hala hayat de sen...
aklımda kuşlar,
kanat tüylerinden
kaos örüyor bu defa.
sus hırkası diyorum;
-heyecan dokuz yaşında çocuk

seni hatırladığımda
kabuğunda çatlayan
bir şiir ekiyor ellerim
yoksulluğun ortasında
başaklar büyüyor hece hece.

çocuk zamandan
seslendim sana,
henüz adımlarken hayatı
dizdiğim kuleler boyumu aşmadan.
salınırken salıncağın zincirleri

şimdi,
beyaz cümlelerle seslen bana
çağ aralansın sisli sabahlardan
filizlensin kör şubat kuyulardan
durulsun, pul pul sökülen gök.
cansız cümleler dirilt bana