Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

saatler karaya çalar
siyah sevdalar yağardı kente.
çok gözlü malikanelerin mutsuzluğu
tek odalı fakirhaneler de yeşermezdi.
öyle ya;
belgin ne zaman aşka düşse

...
tahtına sığdıramazsın tanımsızlığı
yanlış hecelediğim lisandı dünya,
telaffuz edemem görünmeyeni.
tinin de çelişki yumağı an
simgeleri çözsen de sen,

reşit olmayan
bir gün büyütüyorum elimde.
cinnet şenliği,
çok sesliliğe bürünüyor.
hafta artığı hükmü giymiş,
eşgali kesik,

yüzü düştü gecenin..
semtin duvarlarından
zamansal kokular geçer şimdi,
han kapılarından
......yaban yalnızlıklar..

ışıkları söndür çıkarken
unutma.
şehir uyanır sonra.
çöker dört mahalleden
dört odanın kara kaytan bıyıklı
bıçkın amma bitkin soğuğu.

~ sönmeyen sızıya da eyvallah ~

serzeniş bezeli dallar bak,
işte baharı kaçırdılar yine..
ah ne hazin,
ve vakti ne dar ömrün.

yağmur yağdı evet,
senden sonra..
durmadı.
gök kara çaldı.
ikiye ayrıldı.
taşkın oldu.

adını andığım sokaklarda
yandığımı görmüşler..
kül serptiğim yolların
gül döktüğünü görmemişler...

adını sakladığım satır aralarından

...sonra,
şehir, gündüz yükünden arta kalan,
son karmaşayı ağırlamaya başlar.
sonsuzluk sandığı o uçsuz bucaklığa karışmak,
karışıp kaybolmak isteyenler için..

meskûn mahâl değil
aklın meskeni.
resmiyet simokinini yırtıp gecenin
çapraz sorguya alıyor,
suçüstü yapmış bir lokma sözüm.
rüştünü ispata yelteniyor zifiri siyah,