Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

~~~
kelimelere
susarak bağırmayı öğretenim,
dudağına mühür vurulduğun da;
iki mısra arası kazdığı boşluğa
kendini assın diye

kuşlar da durmayacak ki,
gidecek elbet..
şehrin bekçileri kalacak yalnız..
gökte bir kaç kanat,
sahil de şişeye tıkılmış bir hayat,
yalnızlığın düş kıyısın da

çökme,
köşe başlarına değme..
caddelerin keskin dili var,
kursağa dizilenleri söyleme...
etme...
derdine dert ekleme.

saklandım,,
zihnimin içinde bulduğum
yarı hasarlı bir odaya.
dışarıda
tıklım tıklımdı ses orduları
gitmem gerekti,

taşıdım içimde olanı biteni,
savuran yolun her kilometresine.
çıktım çıkamadım gaibe aşkola.
taşıdığım sol cebimde ki;
tam göğsüm üstü
kaburgamın iki parmak altı,

hüznün kelâmları üzgün,
vurgun yemiş yoldaş,
suskun..
yıldızlar dizilmiş
görünen darağaçlarına.

ne kadar az konuşuyorum bu ara.
arka cebime sığdırdığım
o önemsiz el ilanının
kelime kalabalığı arasından izliyorum
geride kalanları,
ileride yer bulamıyorum.

yakarcasına geçer ateşi
mangal da kül,
yürekte korcasına.
yanarcasına gider an
kının da hançer,
elim de kanarcasına.

sakinleşmiyor acı
hayır gölge bitmiyor!
insanlığın tükendiği,
tanrıların bile artık unuttuğu
bu çağ da,
acı eksilmiyor toprakta.

sus!
susss diyorsun uzaktan uzağa.
dembeyaz buhranlar dilim de
ağızdan ağıza kurulur mu
utanç barikatları?
söz sökülüyor