Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

reşit olmayan
bir gün büyütüyorum elimde.
cinnet şenliği,
çok sesliliğe bürünüyor.
hafta artığı hükmü giymiş,
eşgali kesik,

yüzü düştü gecenin..
semtin duvarlarından
zamansal kokular geçer şimdi,
han kapılarından
......yaban yalnızlıklar..

ışıkları söndür çıkarken
unutma.
şehir uyanır sonra.
çöker dört mahalleden
dört odanın kara kaytan bıyıklı
bıçkın amma bitkin soğuğu.

~ sönmeyen sızıya da eyvallah ~

serzeniş bezeli dallar bak,
işte baharı kaçırdılar yine..
ah ne hazin,
ve vakti ne dar ömrün.

yağmur yağdı evet,
senden sonra..
durmadı.
gök kara çaldı.
ikiye ayrıldı.
taşkın oldu.

adını andığım sokaklarda
yandığımı görmüşler..
kül serptiğim yolların
gül döktüğünü görmemişler...

adını sakladığım satır aralarından

...sonra,
şehir, gündüz yükünden arta kalan,
son karmaşayı ağırlamaya başlar.
sonsuzluk sandığı o uçsuz bucaklığa karışmak,
karışıp kaybolmak isteyenler için..

meskûn mahâl değil
aklın meskeni.
resmiyet simokinini yırtıp gecenin
çapraz sorguya alıyor,
suçüstü yapmış bir lokma sözüm.
rüştünü ispata yelteniyor zifiri siyah,

buz kesmeye meyilli
müzmin mesafeler biriktiriyorum..
ellerim uzaklara yetmiyor,
biliyorum,
ve avuç içlerimin sıcaklığına sığınan
birkaç telaşlı,

güneşi avuçlarıma aldım
dündü,
bugün gibi.
haresi safran sarısı, lekesiz.
tutsaklığı bilir mi
kendince yükselip batarken?