Özlem Çay Şiirleri - Şair Özlem Çay

zamanın katmanlarını ayırırken,
göbek bağımın dolandığı
gök salıncağını izliyorum usulca.
dilimin ucunda kırılgan bir
porselen beyaz,
soluğun buğusuyla düşen

mırıldandığım kelimeler hep ince
incecik,
tiz,,
ve içte..
mavi bir tren yorgunu cümle
satıhları hep bulanık

kırılmış sesi,
örselenniş susu
akortun tellerinde yağız ezgi
göğün kalbinde bağ bozuğu..
yüzü şubattan,kar
göğsü temmuz,har.

karmaşık,
karmakarışık bir yapbozun
trajikayıp parçası.

sen,
ömürden sekmiş

sarılmalar birikiyor,
kokulara,kitaplara
tanışmadığım ağaçlara.
çocuk yaşımın hünerli üzgülerini
salıncakta sallayan
küçücük ellerime.

eksenini tavaf eden
sarılmalar atlası..
yürek sermayemin içiçe geçmiş
yaslı sarmalları yığılan..
anlamsal boğulmalar katmanı
her rastlantı....⚘

yok güneşin ismi,
cisminin hürmetine çatlatıyor yeri..
nem süslü ağaçlar cevapsız
grilik yıkıyor kirli soruları,
metal kokulu kuşlar kanırtıyor
gövdelerinde sararan kabuğu.

bastırılmış bak şimdi yasın..
asude geçen andan;
koyulaşınca sözün demi
çökünce havanın gamı,
süt dişlerinden sökülür gün
asılır keskin dişlilerine

celladıdır sözün yutkunuş,
bilirim..
susup arınmak
kirli yüzüdür yalanın.
şiir gibi ömrün olsun desen bana
asırlara yayılıp,

umuttun ya hani,
unutmuşum say sen yine.
dökülmeyi reddediyor gözlerin
uzakta öyle dalarken,
düşünmedim say
düşerken sen yine..