Öyle özledim ki Şiiri - Belleğin Azmi

İki gecedir oturduğum yerde uyuyakalıyorum.
Evin işi de yarım kalıyor, uyumadan evvel çektiğim zikir de.
Öyle tuhaf ki bu gece yine öyle uyuyakaldım.
Sonra göğsümün yerinden çıkacakmış gibi heyecan yapıyor oluşuna uyandım. Yüzümde aptal bir gülümseme ama göğsüm nasıl sıkışıyor...
Dilimden adın dökülüverdi birden.
Uyku ile uyanıklık arasında garip bir haldeydim.
Kendime gelişim dakikalar aldı.
Kendime gelir gelmez ilk işim sana bakmak oldu, orada mısın diye.
Uykum kaçtı!
Göğsümün tatlı çarpıntısı, yerini mideme giren kramplara ve nefes darlığına bıraktı.
Kul sıkışmayınca hızır yetişmezmiş derlerdi ya hani, çok sıkıştı göğsüm Hızır sen yıllardır neredesin! Diyesim geldi.
Yazıp yazıp sildim yine.
Göndermeye cesaret edemedim.
Senden değildi korkum. Bana aksi bir şey söylersen yerin dibine geçmekten, bir daha kendime gelememektendi.
Hem beni sevmeyen bir adama ne diyebilirim ki.
"Bildiğim ile hissettiğim birbiri ile örtüşmüyor. Aklım ile kalbim birbirini dövüp duruyor. Bana bir şey söyle! Bana öyle bir şey söyle ki, kalbim bir daha ağzını açamasın. Deliriyorum sanki hızır! Artık gerçekten şizofren oldum sanıyorum. Bana bir şey söyle!" Diye yazıp yazıp sildim.
Yoruldum hızır!
Öyle özledim ki, özlemekten yoruldum, beklemekten yoruldum. Uykularımın orta yerinde ateşine, hasretine uyanmaktan yoruldum.
Beni sevmediğine kalbimi ikna edemiyor olmaktan, seni unutamıyor olmaktan yoruldum.
Her "Evet unuttum. Bu defa oldu!" deyip hayatıma daldıktan sonra; sanki gelip göğsümü ellerinle yarıp, avuçlarındaki koru içime atarak tekrar kaçıyorsun gibi oluyor.
Yoruluyorum, tüm iliklerim sızlıyor, tüm azalarım zangır zangır titriyor.
Her şeye rağmen yine de öyle çok özlüyorum ki ...