Paradoks Şiiri - Belleğin Azmi

Yoruldum ruhumun paradokslarından.
Unutuyorum, unutuluyorsun, akıp gidiyorum hayatın içine denize dökülen nehirler gibi.
Sonra bir şey oluyor, ani bir ürperti ruhumun kanyonlarında, kalbimde fütursuz bir çatpıntı ve boşalmaya başlıyor iliklerim.
Sesin yankılanıyor gönlümün göğünde.
Ne oluyorsa bilmediğim gönül gözümün gördüğü benim göremediğim, ruhumun duyduğu benim duyamadığım o sahnede, darmaduman oluyorum yine .
Aklımın ikna olduğu ve beni hayatın içinde bir hizaya soktuğu ne varsa yıkıyorlar kalbim ve ruhum bir olup.
Sardunyalarımı ve güllerimi budadım bu gün
Yüzündeki tebessümü seyre dalar gibi
Ürperdim sonra , unutulmuştu, unutulmuştu bu gördüğüm neydi şimdi diye.
Yine sarmaşıklar dolanmaya başlıyor zerrelerime, beni senin şehrine, senin ülkene mahkum eden sarmaşıklar.
Ah koca adam!
Ah benim gönlümün esmer çocuğu!
Ne vakit inansam seni nisyân eylediğime, ruhun gelip buluyor ruhuma değerek onu ateşe vermenin bir yolunu.
Y/anıyorum.
Öyle bir yangın ki bu kimseler görmeden içime içime tütüyor, nefesimi kesiyor.
Senin ne hissettiğini bilmeden, d/okunamadan yüreğine, göğsünün göğüne bir kez olsun serilmemişken bunca yanmak niye?
Kentinden sürgün ettin yıllar evvel,
Bu şehrin sokakları senin değil dedin.
Kabullendim, gittim, bittim ama gel gör ki seni içimde bitiremedim.
Her unuttum diye kendime yalanlar söyleyip hayatın içine aktığımda gâh ruhunla, gâh rüyalarımın içine düşen yangınlarınla beni yine benden edip her şeyimi alarak "sen" ettin.
Deli gibi kaçıyorum senden ve deli gibi eriyorum hasretinden.
Gitsem beceremiyorum, gelsem ne diyeceğim sen beni bunca istemezken?