Sana siper olsun ruhum Şiiri - Ay Taşı

Uçsuz bucaksız bir griliğin koynunda,
Sırtımda kırmızı pelerin, ayaklarımda ağır prangalar...
Sana çıkan her menzili, her kapıyı kilitlediyse bu eller,
Gönlümün eyvallahsızlığından değil, sevdama ördüğüm asalet zırhındandır.
Kelimelerin hırçın ok olup üzerime yağarken,
Bilmiyorsun arkamda uğuldayan o fırtınanın çiğliğini.
Ben bu harami çağın çamurlu dilleri, ikiyüzlü gözleri,
Senin o duru hanene, temiz kalbine sızmasın diye,
Kendi ellerimle ördüm bu suskunluk kalesini.
Vicdanı uzağa süren o sitemlerin,
Çarpıp dönerken benim o kaskatı sessizlik duvarıma;
İçimde kopan o dervişane kıyameti,
Ve nefesini boynumda hissedecek kadar deliren o yangını,
Sadece gökyüzü bilir, bir de avucumdaki fesleğen kokusu...
Yolun bitiminde, esaret pencereleri bir bir kırıldığında,
Kanat çırpacağım o meşru, o özgür sabaha kadar;
Bırak bu kilitler, bu buzdan engeller bir siper gibi dursun aramızda.
Çünkü gerçek bir sevda, korumak için çekilmeyi de bilir,
Zamanın ötesinde, sessizce beklemeyi de...