Ondan ona Şiiri - Belleğin Azmi

Hayal hanemin en derininde rastladım sana dün gece.
Yorgun bir savaştan çıkmış gibiydin.
Bense özgürlük yolunun ilk adımlarını usul usul adımlamaya başlamış, sanki yeni yeni emeklemeye başlayan bir çocuk gibiydim.
Yorgun haline sarılmak istercesine açtım kapılarımı korkmadan, istekle ve cesurca...
Ama gel gör ki sen yine kapattın, aralık olan ve hiç bir zaman gerçek manada açılmayan kapını. O kapı sesi bir tokat gibi indi yüzüme.
Hiç bir sesi işitmez oldu kulaklarım.
İçimin titremesi, titretti arş'ı, yüzüme inen utanç, kırılmadık ayna bırakmadı gönül hanemde.
Topladım can kırıklarımı, yolu, yolumun üzerinden geçecek olan hiç kimse yara almasın ve acz olmasın diye...
Yaşadığım herşeyin bir imtihan, ruhumun yangınının ise sanrılar cehennemine düşmekten başka hiç bir şey olmadığını bir kez daha idrak ettim.
Yine de şükrolsun, geri çekilme cesaretini verene de, beni "ondan ona" bir yola koyarak imtihan edene de, gönlüme dokunmayı dileyene de, imtihan ateşini pişmeme vesile edene de.
Seni herkesten ve herşeyden çok sevmiş olmamın bedelini ödüyorum belki de.
Özgür kıldım seni de, ömrün geri kalanında kapıma gelmek isteyecek herkesi de.
Nasibim değil, imtihanım olduğunu kabullendim.
İçim artık sana değil; kendi nehrine, kendimden kendime, ondan ona akacak.
Seni huzursuz eden bu ruh; artık ruhunun dâhi huzurunda olmayacak...