Paradoks Şiiri - Yorumlar

Yoruldum ruhumun paradokslarından.
Unutuyorum, unutuluyorsun, akıp gidiyorum hayatın içine denize dökülen nehirler gibi.
Sonra bir şey oluyor, ani bir ürperti ruhumun kanyonlarında, kalbimde fütursuz bir çatpıntı ve boşalmaya başlıyor iliklerim.
Sesin yankılanıyor gönlümün göğünde.
Ne oluyorsa bilmediğim gönül gözümün gördüğü benim göremediğim, ruhumun duyduğu benim duyamadığım o sahnede, darmaduman oluyorum yine .
Aklımın ikna olduğu ve beni hayatın içinde bir hizaya soktuğu ne varsa yıkıyorlar kalbim ve ruhum bir olup.
Sardunyalarımı ve güllerimi budadım bu gün