Ömrün Eşiğinde Şiiri - Dr Yusuf Polat

Bir akşamın kapı eşiğinde durdum sessizce,
Rüzgâr saçlarıma yılların adını yazıyordu.
Zaman kalbime ince çizgiler çektiriyordu.
Aynalar ise yüzümü değil, içimi gösteriyordu

Bir vakit gökyüzü kadar genişti hayallerim,
Şimdi her biri bir yıldız gibi
Uzak hatıraların koynunda sessizce uyur.
Dün nefes aldığım şehirler sislere karışmış

Sesini bildiğim dostlar
Başka yolların türküsüne saz çalar olmuş.
Her kayıp, içimde yeni bir pencere açtı;
Her ayrılık, sonsuza uzanan bir soruya dönüştü.

Bir yaprak düştü sonbaharın sessiz vaazı gibi.
Anladım ki sararan her şey
Yokluğa değil, dönüşe hazırlanıyor.
Toprak ölümü değil, rahmetin sırrını saklıyor

Şimdi biliyorum;
Yıllar insanın yüzünden önce kalbine iner.
Ve bir gün herkes
Kendi sessizliğinin kapısından ebediyete yürür

O vakit ne gençlik kalır ne de aynalarda suret
Sadece bir dua yükselir semaya:
“Ey zamanı da ömrü de yaratan Rabbim,
Sana varan yolda eksiltsen de beni
Rızandan uzak düşürme” Sana açılan ellerimi…