Kapı Eşiğinde Şiiri - Fadime Koçer

Bir kapı eşiğinden baktım;
yere yığılan gövdende
ömrümün en sessiz çığlığı vardı.
Seninle başlayan sitemimi
yıllarca simamda taşıdım.
Ne zaman aynaya baksam,
eksilen yanımı gördüm.
Sendin ellerimin soğuk duruşu,
sendin kokuma sinen masumiyet.
Gözlerimden süzülen her damlada
biraz sen vardın.
Gökyüzüne her baktığımda
içimde dinmeyen bir sessizlik büyüdü.
Belki de huzur,
adını yıldızlara emanet etmekti.
Herkes "gitti" Derken
Ben sadece gülümsedim.
Çünkü biliyordum;
her gece bir yıldız
benden önce seni anlatıyordu.
"Bak," dedim usulca,
"yıldızım bakıyor bize."
Sanki gökyüzünden eğilip
"Üzülmeyin,
ben hep yanınızdayım,"
der gibiydin.

10.07.2026 _ Cuma