Başka Bir Hayatın Eşiğinde

Yıllarca adını ezberledi duvarlara
Her “neredesin” sorusu boğazına düğüm oldu
Ayakkabı değil, ömrü delindi aramaktan
Haritalar eskidi, takvimler utandı
O hep gitti, o hiç dönmedi

Buldu
Başka bir ülkenin tozlu sokağında buldu
Adamın gülüşü başkaydı artık
Elleri başkasının belini ezberlemişti
Masada iki fincan vardı
Biri dolu… öbürü hiç onun olmamış

Göz göze gelmedi
Çünkü adam çoktan başkasının hikayesine geçmişti
Kadın ise hala ilk sayfada kalmıştı
Yıllarca… aynı satırı okuyarak

Ağlaması sesli değildi
Ses telleri çoktan kopmuştu hasretten
Ağlaması içeriden çürümekti
Kemikleri sızlatan, dişleri kamaştıran türden
Her nefeste “beni sildin” dedi
Her yutkunmada “ben yoktum demek” dedi

Başka kadın dönüp bakmadı bile
Başka ülke onun gözyaşını tanımadı
O kadın orada, yılların sonunda şunu anladı:
Aradığı adam ölmemişti
Sadece onun için ölmüştü

Eve dönerken valizi boştu
Ama sırtı, yıllarca taşıdığı “belki”lerle kamburdu
Bulduğunun yokluğu,
Aramanın acısından daha ağırdı
Çünkü umut ölünce cenaze bile olmuyor
Sadece sessizce çürüyorsun

Şimdi her gece aynı rüyayı görüyor
Kapı çalıyor, açıyor… kimse yok
Kapıyı kapatırken fısıldıyor:
“Keşke hiç bulmasaydım da… aramaya devam etseydim”