Ammo Bahe Şiiri - Veli Alptekin

Annemi Bekliyorum

Bir tarla kıyısında unutuldu bebek,
Bir kanat değdi, bir göz karanlığa gömüldü.
Altı yaşında bıraktılar manastır avlusuna,
"Burada kal, döneceğim" dedi bir ses, sonra sustu.

Dört çocuklu bir ana göçtü Suriye'ye,
Üçünü aldı, en zayıfını duvara emanet etti.
Bahe kaldı taşla toprağın arasında,
Boynu bükük, avuçları dua gibi açık.

Atmış, yetmiş kış geçti avludan,
Her gelen aynı soruyu sordu: "Ne yapıyorsun?"
Sonra gülümsedi, tek gözüyle baktı:
"Annemi bekliyorum. Beni buraya bıraktı. Geleceğini söyledi."

Deyrulzafaran'ın çanları yaşlandı onunla,
Mardin rüzgarı ezberledi adını: Ammo Bahe.
O beklerken dünya değişti, sınırlar kapandı,
Ama o çocuk hâlâ altı yaşındaydı içerde.

2014'te bitti bekleyiş.
Gelmeyen anneye kırgın değil, sadece yorgun.
Şimdi manastırın taşları anlatır onu:
"Bazen sevmek, yetmiş yıl kapıda oturmaktır."