Ankara Ayazı Şiiri - Veli Alptekin

Soğuk üfler Kızılay’dan Ulus’a,
Bozkırın ortasında bir inat Ankara.
Eski evler dikilir Çankaya sırtına,
Her taşında Cumhuriyet’in yarası Ankara.

Metro iner yerin yedi kat altına,
Gençler iner umutla, yorgunlukla.
Anıtkabir bekler sessiz Tepe’de,
“Dur yolcu” der, baş eğdirir insana.

Tunalı’da kahve, ayrılık kokar,
Ayrancı’da yağmur camları döver.
“Ankara ayazı” derler boşuna,
Asıl ayaz burada bırakıp gidenlerde.

Gurbet değil burası, bekleyiştir,
Her gelen bir gün “döneceğim” der.
Bozkır sarar, bırakmaz yakandan,
Döner dolaşır, yine Ankara’ya gelir.