135 Kilometre Şiiri - Veli Alptekin

Zaman tam gecenin ortası,
telefon çalıyor birden,
“Babacım... nefes alamıyorum” diyor.
Hastane, kemoterapi, son şansmış gibi söylenen kelimeler,
Ve benim ayaklarım artık direksiyonda değil, zamanda.

135 kilometre hızla yırttım yolları,
Kırmızı ışıklar affetmedi, ben affetmedim kendimi.
Her virajda “yetişeceğim” diye fısıldadım,
Her tabelada adını sayıkladım kızım.

Güvenlik kapıda durdurdu, “Koşmayın” dedi,
Ben koştum. Yasalara değil, zamana karşı.
Oda 307... kapı açıldı, küçük elin soğuk,
Ama gözlerin beni görünce ısındı bir anlığına.

Elini tuttum. Avucumda küçücük bir dünya,
Kemoterapi yakmış o sıcaklığı.
Doktorlar “elimizden geleni yaptık” dedi,
Sen “babacım korkuyorum” dedin, ben “korkma” dedim yalan söyledim.

135 kilometreyle geldim,
Bir saniye bile geç kalsam kendimi affetmeyecektim.
Yetişebildim...
Ama ölüm, hızdan hızlıydı kızım.

Şimdi elimde hala senin elinin izi var,
Soğudu ama gitmedi.
Yollar boşaldı, gaz kesildi,
Ben 135 kilometrelik bir pişmanlıkla kaldım ortada.