Ömrün Sonbaharında Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ömür solgun, mevsim oldu sonbahar
Yeri geldi konuştum, yeri geldi sustum
Üzdüğümde oldu, üzüldüğümde
Umudum da kaldı, korkularım da
Dost yüzleri, yarım sevinçlerim de
Hepsi şimdi dünün toz tutan raflarında

Olabildiğince kendim olarak yaşadım
Tüm yol arkadaşlarımdan
Nasibimi alsam da
Maskelere sığınmadan sade, katıksız
İlk günün içtenliği eşliğinde
Yolun tamamını tek başıma yürüdüm

Çok kitap okudum ve çok şiir yazdım
Her öğrendiğim
Sırtıma bir çöl daha yükledi.
Cahilliğin lüksünü aradığım da oldu
Korkularımın eseri
Pişmanlıklarıma, boyun büküşüm de

Çok insan tanıdım, hep insan sandığım
Dar günümde sesleri bile kalmadı.
Meğer dikensiz güllere hayal kurmuşum
Yorgun gönül gerçeği anladı sonunda
Kul fanidir
Dayanılacak dostun ise inan bir tek Allah