Ömer Budak 2 Şiirleri - Şair Ömer Budak 2

Bir yol vardı sanki önümde,
Şimdi izleri silinmiş bir patika gibi.
Ne geri dönebiliyorum,
Ne de yürümeye gücüm var.

Ellerim boş değil aslında,

Bazen düşünüyorum
İnsan birini gerçekten kaybettiğini ne zaman anlar
Toprağa verildiği gün mü,
yoksa ismini son kez seslenip cevap alamadığı an mı

Ben galiba en çok,

Beklemek diyorlar buna,
Oysa ben bir şeyin geçmesini değil,
İçimdeki gürültünün yorulmasını bekliyorum.
Yorulsun ki susabilsin,
Susabilsin ki ben duyulmayayım.

Bir zamanlar inandığım ne varsa,
Şimdi mesafeli bakıyorum hepsine.
Çünkü insan en çok inandığında yanılıyor,
En çok güvendiğinde kırılıyor içine.

Gidenin ardından konuşmak kolay değil,

İnsan bazen bir günün nasıl olup da bütün bir ömre dönüşebildiğini sonradan anlar.
Bir bakışla başlar her şey.
Sanki hayatın içinden bir kapı açılır da içeriye bambaşka bir dünya girer.

Kalbin o güne kadar bilmediği bir sıcaklıkla dolmaya başlar.
İnsan ilk defa gerçekten yaşıyormuş gibi hisseder.

Yağmur diner bir gün, biliyorum,
Gökyüzü susar, yollar kurur.
Ama içimde kalan o son şey,
Ne silinir ne de unutulur.

Adını anmadan yaşamayı öğrenirim,

Alışmak dedikleri şey kabullenmek değilmiş,
Sadece susmayı öğreniyormuş insan.
İçinden geçenleri kimse duymasın diye,
Kendi içinde yavaşça eksiliyormuş zaman.

Bir yanım hâlâ eski günleri arıyor,

Bir yerden sonra alışıyor insan,
Eksikliğiyle yürümeyi deniyor.
İçinde yarım kalan ne varsa,
Onlarla birlikte var olmayı öğreniyor.

Adını anmadan geçiyor günler,

Bir zamanlar içimde yanan bir ışık vardı,
Geceleri bile içimi aydınlatan.
Bir ses, bir bakış yeterdi,
Dünyanın bütün yükü hafiflerdi o an.

Sonra zaman usulca geçti yanımdan,

Hayat işte…
Kimi için güzel, kimi için acımasız.
İnsan bazen bunu geç anlıyor.
Birinin varlığıyla kurduğu dünyayı, o kişi gidince fark ediyor.
Bir zamanlar sen vardın.